Annu's Blog

พระ อาทิตย์ ไล่ ความมืดดำแห่งรัตติกาล ลงจาก ฟ้า สาดแสงแห่ง วันใหม่ กระจายไปทั่ว มันลอดผ่าน กระจกหน้าต่าง กรอบ ไม้ของผมเข้ามา ทำให้ผมต้อง ยันตัวลุกขึ้นในท่านั่ง และ มองไปรอบๆ

ไม่บ่อย ครั้ง นักที่ผม ตื่นเองโดยปราศจาก การปลุกของเอลวิน......

นี่ เป็นครั้ง หนึ่งใน จำนวนไม่กี่ครั้งนั้น.......

ในห้อง สี่เหลี่ยม สีเท่า นั้น ไร้ซึ่งร่าง มีชีวิต อื่นใดนอกจากผม.......

ทั้ง ปฏิทินนับเวลาเป็นชั่วโมง หมอน ใบเก่า จนเกือบ เน่า หนังสือเกี่ยวกับจิตวิทยา ที่ผมหยิบมาอ่านเป็นประจำ ......

ข้าวของ ของ เอลวิน ไม่ได้อยู่ ที่ปลาย เตียงของเขาแล้ว.......

ผมคว้านาฬิกา ปลุก บนหัว เตียงมาทันที ที่ ตั้งสติได้ และ ดีดตัว ลุกขึ้นจากเตียง อย่างฉับพลัน


บ้าเอ๊ย~~~




เอลวิน มักจะว่าผม เย็นชา เกินไปเสมอ.......

ก็จริงอย่างที่เขาว่า ผมไม่เคยทุกข์ ร้อนอะไรในชีวิต......

ทั้ง เรื่องไม่มีเพื่อน ไม่มีครอบครัว ไม่มีความอบอุ่น ไม่มีหลายๆอย่างที่เขามีกัน ไม่ได้สร้างความ ลำบากใจให้ผมเลยแม้แต่น้อย........


แต่จำไว้นะเอลวิน .......

แก อยากเห็น ชั้นทุกข์ นักใช่มั้ย สมใจแล้วล่ะสิ

ผม สบถ ขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เอลวิน จากไป โดยไม่ลาผม ซัก คำ ตอนที่ผมตื่น ขึ้นมานั้น เป็นเวลา 8.32 น. ซึ่งเลย เวลาที่ทางการส่ง ทหารมารับตัวเด็กอายุ เกิน 15 ไปแล้ว 2 นาที

ถ้า เป็นอย่างนั้น เอลวินจะ จากไป โดย ไม่ได้บอกลาผม.......

ผมจึง เร่งเต็มฝีเท้าเพื่อไปดูให้แน่ใจว่ารถไป หรือยัง อย่างน้อย ก็อยากจะเห็น ด้านหลัง ของ รถ ตู้ ที่ ขับเบียดเสียดไป กับรถ คันอื่นๆ ก็ยังดี......

แต่มัน เกินกว่าที่ผมคิดมากนัก......

รถ ของรัฐบาล ยังคงจอดอยู่ตรงนั้นโดย ไม่มีท่าที ว่าจะออกไป ผมเริ่มวิเคราะห์ สถานการณ์ คร่าวๆ ขณะ วิ่งมา ยังหน้าประตูสถานสงเคราะห์

รถ เสียมั้ง


ข้อ สันนิฐาน ของผม ถูก เผง รถตู้ของรัฐบาล ซึ่งควรจะแข็งแกร่ง เพื่อไม่ให้เด็กหลบหนี ได้นั้น ได้รับความเสียหาย ที่ตัว เครื่องยนต์ ด้วย สาเหตุบางประการ

แต่คนที่ซ่อม รถ อยู่นั้น ไม่ใช่ทหาร.......

หาก แต่เป็นเขา......

เอลวิน......

เสียง เอี๊ยด อ๊าด ดังออกมาจาก ใต้ท้องรถ อย่างไม่ขาด สาย สร้างความประหลาดใจแก่ทหารเหล่านั้น ไม่น้อยเพราะ อยู่ ดีๆ รถ ที่ไม่เคย เสียมาตลอดระยะ เวลาใช้งาน 9 ปี แถม ส่ง เช็คสภาพทุกเดือน กลับมาพัง และยังมีเด็กอายุ 15 อาสาซ่อมให้ โดยอ้างว่า รู้กลไกล ของรถ รุ่น ไฮ เทค ที่สุด ของรัฐบาล เสียอีก


ผมยืน อึ้งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไปไหน......

รุ่นพี่ คนอื่นๆ นั่งอยู่ในรถกันหมดแล้ว เหลือ เพียง เอลวิน เท่านั้น ที่ ยัง อยู่ตรงนั้น......


และแล้ว ร่างนั้น ก็ค่อยๆ ขยับออกมาจากใต้ท้องรถในสภาพ เลอะ ทั้ง ดิน ทั้งน้ำมัน เอลวิน เลื่อนตัวออกมา เรื่อยๆ จนหน้า ของ เขา โผล่ พ้น รถยนต์


อรุณสวัสดิ์ ซอร์ด ......


นั่น เป็น คำแรก ที่เขาพูดกับ ใบหน้า นั้น เปรอะเปื้อนดิน และ รอยยิ้ม สดใส ของเขาอยู่ทั่วไปหมด

ผมไม่ได้ พูดอะไร ตอนนั้น ด้วยความไม่มั่น ใจว่าอารมณ์ของตอนเอง ตอน นั้น เป็นเช่นไร.....

เอลวิน ใช้แขน ดันร่างสูง นั้นลุกขึ้นมา นั่ง ชันเข่า และ จ้องหน้าผม ด้วยรอยยิ้มที่ยังไม่จางลง


วันนี้ ตื่นเช้าผิดปกตินะ เมื่อคืน กินกาแฟ หรือ เปล่า อ่ะ~~ นายนี่น้า รู้ตัวว่า กาแฟ มันส่งผลเสียก็ยังจะ .....


ทำไม~~......


ทำไมน่ะเหรอ ก็มันมี คาเฟอีน น่ะสิ ฮะ ฮะ~

ทำไม ไม่ปลุก~


เขา เบือนหน้า ไปจากผม โดยไม่พูดอะไร พลางเริ่มเก็บ เครื่องมือช่างที่วางอยู่ข้างๆ


ทำไม ไม่ยอม บอกลา ชั้น~~~~ ทิ้ง โน้ต เอาไว้ ก็ยังดี~~!!!!


แสบคอ......

คอแห้งไปหมด คงเพราะเพิ่งตื่น ทั้งๆที่ เป็นแบบนั้น ผมกลับ เริ่ม ตะโกน ใส่ เด็กชายผมทอง ตรงนั้นอย่างบ้าคลั่ง


ความโกรธเกรี้ยวยังคงถูกเปล่งออกมาเรื่อยๆ จนคอของผม ไร้ซึ่งเสียง


ถึงกระนั้น เอลวิน ก็ยังไม่ตอบ อะไร เขา ลุกขึ้น และส่ง กล่อง อุปกรณ์ ให้ ทหาร ของ รัฐ


แฮ่ก~ แฮ่ก~ แฮ่ก~ เสียง หอบ หายใจ ของผม ดังถี่ๆ ภายในความเงียบ นั้น พวกทหาร เริ่ม เช็ครถ เพื่อดูว่า เอลวิน ซ่อมได้จริงๆรึเปล่า.....


ใกล้ถึงเวลาที่เขาต้องไปแล้ว

แล้ว ทำไมเค้าไม่พูดกับผม~~!!!!!


ตอบสิ ไอ้บ้า เอ๊ย~~~~~~~~~!!!!!!!!





...............


นายน่ะ แข็งแกร่ง นะ ซอร์ด~ แข็งแกร่ง.กว่าชั้นมากนัก





................

หา~~~!!!


ที่ชั้นไม่บอกนาย เพราะ~~ เพราะชั้นกลัว~~ กลัว ที่จะต้องไป~ ชั้นกลัว จริงๆนะ ถ้าหาก บอกลานายก่อนไปล่ะก็ ชั้นรู้สึกว่า ชั้น จะปวดร้าว~ หาก เราจากกันแบบนั้น มันจะ มีช่วงเวลาดีๆ ระหว่างเรามากขึ้น และ หาก เป็นอย่างนั้น เวลา ชั้น~~~ ตาย ~~~ เวลานึกถึง เวลา ของชั้นกับนาย~~ ......


อะไรกัน~ อะไรกัน ~ อะไรกัน ~


ยิ่งมีความสุข~ ก็ยิ่งโหยหา~~~


ไม่ใช่ มันไม่ใช่ แบบนั้น~~~


ยิ่งโหยหาก็ยิ่งเป็นทุกข์~~~


พอได้แล้ว~~!!!


เอลวิน~~ ทำไมนายถึงคิดแบบนั้น นายเห็นชั้นเป็นอะไร.......


ยิ่งมีช่วงเวลาดีๆเยอะ ก็ยิ่งมีความสุขไม่ใช่เหรอ~~~~!!!! หากไม่มีช่วงเวลาดีๆเลย แล้วจะมีชีวิตไปทำไม ~~~~~!!!!! เพียงแค่ นึกถึงช่วงเวลา แบบนั้นก็ควรจะมี ความสุขไม่ใช่เหรอ ถ้า ในช่วงเวลานั้นเรามีความสุข ไม่ว่าจะนึกขึ้นมาตอนไหน~~~~~~!!!!!.....


เพราะยังงี้ ไง นายถึง แข็งแกร่ง ซอร์ด~~





เพราะนายคิดได้แบบนั้น นายถึงได้แข็งแกร่ง ไม่เหมือนกับชั้น ที่ขังตัวเอง ด้วยกรอบ โง่ๆแบบนี้


ไอ้บ้า เอ๊ย~~~~~~!!!!! ถ้างั้นก็อย่าไปสิวะ ชั้นจะทำให้นาย รู้สึกแบบชั้น ทำให้นายมองโลก แบบชั้นไม่ว่าจะ ต้องทำ~ ฮึก~ ยังไง~~ ฮึก~~~ นายก็ต้อง รู้สึกแบบชั้น อยู่กับชั้น~~~~~!!!!!!





..............


นี่เองเหรอที่เค้าเรียกกันว่า น้ำตา.......


ตลอด 12 ปี
มีแต่ ไอ้บ้านี่แหละ.......


ที่ทำให้มันไหลออกมา......


อยู่ชดใช้ ค่าน้ำตา ก่อน~~~~~~!!!!!!!!!



ความคิด น่ะเปลี่ยนกันไม่ได้หรอกนะ ซอร์ด~ ชั้นไม่สามารถเชื่อในชีวิตแบบนายได้หรอก



เหล่าทหาร เริ่ม เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ เอลวิน และไล่ให้เขา ขึ้นรถ



เดี๋ยว~~~~~~ เดี๋ยวก่อน~~~~~~ อย่า พึ่งไป~~~~~~ ทำไมล่ะ เอลวิน ทำไมนายถึงคิดแบบนั้น~~~~~!!!~ ทำไม ถึงต้อง คิดให้ตัวเองเป็นทุกข์ ~~~~~!!!!!!! ทำไมต้อง ทรมาน ตัวเองล่ะว้อย~~~~~~~~~~~~~!!!!!!!


ทหาร...... ไม่ยอมให้ผมเข้าใกล้รถ


น้ำตา.......ไหลอาบนองหน้า.......


ก่อนที่ เอลวิน จะก้าวเข้าไปในกล่อง เหลี่ยมสีขาว อันจะนำ เขาไปสู่ ความตาย


เขาหันมาทางผมและยิ้มให้ผมเหมือนปกติ.........





จงมีชีวิต อยู่ ต่อไปนะซอร์ด ชั้นรู้นายทำได้~




ปัง.......เสียงประตูรถ ถูกกระแทก

ผมนั่ง คุกเข่า อยู่ตรง นั้นโดยไม่มีใครสนใจ........


ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำ ที่ หลั่งไหลออกมา ไม่หยุด ........


รถตู้สีขาว มีลูกกรงหนาแน่นล้อมรอบ แล่น ลับตา.......


เอลวิน.......


เอลวิน.......

เอลวิน........
เอลวิน......


ก็ได้~


ถ้านายขอร้อง



ชั้นจะมีชีวิตต่อไป........



โดยไม่มีนาย........