Annu's Blog

คุณเชื่อเรื่องเทพนิยายมั้ย?

ถ้าคุณกำลังพยักหน้า....


ยินดีต้อนรับสู่ แดนแห่งจินตนาการณ์ ไร้เขต

ที่วันนี้...คือวันนี้...แต่ไม่ใช่วันนี้.....

ที่นี่...คือที่นี่...แต่ไม่ใช่ที่นี่...

ที่ซึ่งแตกต่างจากโลกที่เราอยู่...

ที่ซึ่ง เวทย์มนตร์ ให้กำเนิด แสงสว่าง แทน ประจุในหลอดไฟ...

ที่ซึ่งเทพธิดาตัวน้อย บินโลดแล่น สัมผัสยอดหญ้า พลิ้วบาง...

ที่ซึ่ง ผลึกแห่งธรรมชาติ ถูกฟาดออกไปด้วย อาวุธแห่งวิญาญ...

ให้ลงหลุม....



.......

ฮานะจัง~ทำการบ้านสังคมรึยังน่ะ

แน่นอนสิ ชั้นไม่ใช่นูริคุงนะ แล้วชั้นก็ไม่ให้นูริคุงลอกแล้วนะมันเสียจรรยาบรรนักเรียนดีเด่นหมด

เด็กหญิง ปัดผมสีชมพูสดของเธอเบาๆ พลางชายหางตาไปที่เด็กชายผมดำ ผู้กำลังทำหน้าสลด อยู่หน้าประตูโรงเรียน เอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง

ฮานะจาง~~อย่าใจดำไปหน่อยเลยน่า~~~ถ้าการบ้านวันนี้ไม่เสร็จล่ะก็ อาจารย์รินบอกว่าจะเรียกผู้ปกครองมาพบแล้วน๊า~~

ถึงแม้จะอ้อนวอนขนาดนั้น ฮานะจัง ก็เดินัวปลิวเข้าโรงเรียนไปอย่างไม่ใส่ใจ....


แน่นอน ชีวิตนักเรียน มัธยมต้นธรรมดา เต็มไปด้วยความสดใสวัยแรกแย้ม แรงพลังที่อยากทำสิ่งต่างๆมากมาย ช่วงวัยคะนองแบบนี้คงไม่แปลกที่ จะมีเด็กซักคน สองคน ที่ยังไม่สามารถ สลัดความคะนองใน โลกแห่งเทพนิยายในวัยเด็กไปได้

พวกเค้าปราถนาที่จะหลุดพ้นจาก มิตินี้....



นูริคุง ได้อ่านนี่รึยัง....

เอ๋~งานใหม่เหรอ ฮานะจังไม่ได้เขียนฟิกชั่นซักพักแล้วนะ...เอ~ตั้งแต่ช่วง 2อาทิตย์ก่อนล่ะมั้ง

ก็รู้อยู่ว่าช่วงสอบมันไม่ค่อยว่างว่าแต่นูริคุงเถอะ อ่านหนังสือสอบบ้างรึยัง ถ้ายังก็ยังไม่ต้องอ่านนี่นะ

อ๊ะ~งั้นอ่านแล้วก็ได้คร้าบ~~


ความฝันเล็กๆน้อยๆของ ฮานะ นักเรียนดีเด่นของโรงเรียน ถูกถ่ายทอดผ่านสิ่งนี้ ความฝันที่ไม่ขึ้นกับความคาดหวัง ของ พ่อ แม่ ครู อาจารย์ หรือ ใครๆ

โดยมีนูริ คอยรับรู้ความฝันนั้น....


ฮานะจัง พัฒนาขึ้นนะเนี่ย แต่ ไอ้ที่ เทพธิดาน้อย เล่นเป่ายิ้งฉุบผนึกปิศาจเนี่ย ถ้าปิศาจออกไฟแช็ก(!?)แต่แรก มันน่าจะกระชับกว่านี้มั้ย

งั้นเหรอ~งั้นที่ภูติน้อยออก ความรัก ที่ก็ เลี่ยนไปอีกใช่มั้ยเนี่ย

....คงงั้นมั้ง.....

ความคิดของเธอไม่เคยหยุดนิ่ง....

ไม่ได้หมายถึงสมองส่วนที่เธอใช้คิดถึงคณิตศาสตร์หรือการบ้าน แต่เป็นส่วนที่ จินตนาการณ์ของเธอ โลดแล่น ในดินแดนแห่งความฝันน้อยๆ

....ปังย่า.....สินะ.....

นูริกระซิบเสียงเบาก่อนจะพลิก หน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายลง

อื้อ.....ชั้นเรียก...สิ่งที่อยู่ภายใน.....ดินแดนแห่งนั้น....ว่า เกาะปังย่า

ฟังดูน่ารักดีนะ~

จบคำ แก้มของเด็กสาวก็ถูกแต่งเติมด้วยสีชมพูระเรื่อ

.........

ฮานะจัง~ไปออกรอบที่ ลาเบอตี้ กอล์ฟคลับกัน มะ~~อว๊าก~~~

เด็กชายผมดำถูกท่าบอดี้แสลม กดลงกับพื้นซะแล้ว....

ทำอะไรของแกวะ คุโรอิ

แกจะชวนฮานะจังเดทเรอะ~~!! ถึงแม้จะเล่นกอล์ฟด้วยกันแทบทุกวันก็เถอะนะ แต่ฮานะจังน่ะชั้นจองนะเฟ้ย

อะไรของแกฟระเนี่ย ลุกออกป๊าย~~~!!


ออกรอบเหลือ ไปสิ

ฮานะ ตอบรับอย่างง่ายดาย ทำเอา คุโรอินั่นหงายเงิบ นอนน็อกอยู่กับพื้น .... ซึ่งส่วนหนึ่งมันก็มีผลมาจากหมัดขวาตรงของนูริน่ะนะ


นี่นูริคุง ถ้าลองให้พวกภูติ ผนึกจอมมารด้วยกอล์ฟบ้างดีมั้ย

เด็กสาวเปรยขึ้นขณะฟวดลูกกอล์ฟลอยไปตกบนแฟร์เวย์อย่างสวยงาม

ก็ดีนะ ตีลูกกอล์ฟอัดใส่อย่างน้อยก็หัวแตกล่ะ

แหม~~ไม่ใช่อย่างนั้นซักหน่อย

วงสวิงอย่างฮานะจังนี่ ไปได้ไกลเลยนะ ดีจังน้า~~เก่งทั้งเรียนทั้งกีฬาแบบนี้เนี่ย

ใบของ ฮานะ ดูหมองลงเล็กน้อยหลังจากได้ยินคำพูดนั้น ซึ่งดูเหมือน นูริจะสังเกตเห็นอย่างรวดเร็ว

แต่ฮานะจัง อยากเป็น ผู้กล้าที่ปราบจอมมารใช่มะ

นั่นมันกี่ปีแล้ว นูริคุงล่ะก็

ไม่ใช่หรอกฮานะจัง น่ะ อยากจะให้โลก ใช้เวทย์มนตร์ มี ภูติ มีสัตว์ในเทพนิยาย วิ่งเล่นกันไปมา ไม่ใช่เหรอ

.....ก็นั่นมัน......

ตอนนี้ ฮานะจัง ก็ยังอยากให้เป็นแบบนั้นอยู่ มากกว่าตอนเป็นเด็กด้วยซ้ำ

เด็กชายมองใบหน้าได้รูปของเด็กสาวอย่างอ่อนโยน ทั้งคู่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ไม่แปลกที่จะรู้ทุกอย่าง เกี่ยวกับอีกฝ่าย


ในเมื่อมันเป็นไปไม่ได้......ก็อย่าหวังกับมันไม่ดีกว่าเหรอนูริคุง


ฮานะ มองหน้านูริกลับ ใบหน้าของเธอฉาบไปด้วยรอยความหม่นหมอง มากกว่าแต่ก่อน

นูริยิ้มตอบเธอแบบเดิม.....


ถ้าฮานะจังไม่เชื่อ.....แล้วใครจะเชื่อล่ะ.....


..........



อา......



ราชันย์จากมุมมืดตื่นแล้ว.....


ฟื้นคืนจากห้วงลึกแห่งรอยแยกสีดำ....


ดินแดนแห่งนี้จะแตกสลายด้วยลมหายใจ ระทมของมัน....


เหล่าปราชญ์จะพ่ายแพ้แก่รังสีฆ่าฟันของมัน.....


มีเพียงบุคคลแปลกหน้า หลากมิติเท่านั้น......ที่จะช่วยเกาะกว้างนี้ได้


มาเถิดผู้กล้าจากต่างโลก....


มาช่วยเรา จาก จักพรรดิ์ ปิศาจ.....


โปรดนำพาจิตวิญญาญแห่งสายลม สีเงินนั้น.....


พัดพาม่านหมอกแห่งความชั่วร้ายออกไป.....


นูริ......นูริคุง......


ใครน่ะ....ฮานะจังเหรอ


.....ชั้นคือเทพธิดาแห่งโครนอส โครโรนอส.....นักเดินทาง......ในห้วงมิติแห่งเวลา......


.....มาสิ....มากับชั้น......ผ่านรอยแยกแห่งเวลานี้ไป


ไปไหน?



......สู่ เกาะปังย่า......



.............


ดวงอาทิตย์สาดแสงละมุนยามเช้าขับไล่รัตติกาลมืดไปโดยพลัน.....

แสงสีทองนั้นส่องกระทบเปลือกตาของด็กชาย ผ่านเข้าไปยังจิตใจเบื้องลึก ปลุกให้เค้าตื่นขึ้นมา.....


ฝันพิลึก


เด็กชายกล่าวออกมาเบาๆหลังจากรวบรวมสติ จากความสลึมสลือได้.....


นูริดันตัวลุกขึ้นจากเตียงหนาสีขาว....ซึ่งไม่เคยมีในห้องเค้า


........

.....เฮ้ย......


เค้ามองซ้ายมองขวาด้วยความกระวนกระวายและพบตัวเองอยู่ในห้องนอนที่ไหนก็ไม่รู้ แบบไม่ได้รู้ตัวเลย


....อะไรกันเนี่ย.....


ทันใดนั้นประตูไม้สีน้ำตาลแก่ก็ถูกเปิดออกทำเอา นูริ ถอยกรูดไปอยู่มุมห้องด้วยความตกใจ

ตื่นแล้วเหรอคะ~~~

เด็กหญิง คนหนึ่ง ยื่นหน้าเข้ามาทางบานประตูที่แง้วอยู่น้อยๆนั้น ผมของเธอเป็นสีส้มสด ราวกับแสงแดดที่ส่องกระทบตาเมื่อครู่ทีเดียว


...ธะ.....เธอ.....เป็นใคร....


สิ้นคำ เด็กสาวก็ดันตัวผ่านประตูเข้ามา และโค้งตัวลงจนเกือบถึงพื้น


ยินดีที่ได้รู้จักจ้า นู๋คูพิพินนะคะ

พิพินแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงร่าเริงสดใสเต็มที่ เมื่อเธอ เงยหน้าขึ้นมานูริจึงได้พบใบหน้าที่ฉาบหนาไปด้วยรอยยิ้มของเธอ.....


หะ~~หา~~~


อ๋า~อะไรกัน อย่าบอกนะว่าลืมซะแล้ว


เด็กชายขมวดคิ้ว และเริ่มคิด.....


อย่าบอกนะว่า เธอ คือ ไอ้....โครๆ อะไรนั่น......


โครนอส โครโรนอส เจ้าค่ะ เรียกให้ถูกสิ

งั้น......ที่นี่.....หรือว่า......ที่เธอพูดเมื่อคืน......


พิพินยิ้มกว้างกว่าเดิม และโค้งลงอีกที



ยินดีต้อนรับสู่เกาะปังย่าค่า~~~



----------