Annu's Blog

"ทะ~ทำอะไรน่ะฮานะจัง..."

"ถามได้ก็ดื่มชาอยู่น่ะสิ นูริคุงจะเอาบ้างมั้ยล่ะ"

ฮานะตอบเด็กหนุ่มที่ผลักประตูร้าน วิซ คาร์เฟ่ เข้ามอย่างร้อนรน อย่างเรียบๆพลางส่งยิ้มให้

"ไม่ใช่ยังง้าน ฮานะจัง นี่มันไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งจิบชาสบายใจเฉิบซักหน่อย เราหลุดเข้ามาใน~..."

"เกาะปังย่าเหรอ?"

เด็กสาวขัดขึ้นทันควัน

"เกาะปังย่า...ที่ชั้นใฝ่ในมาตลอดสินะ..."

นูริอึ้งไปชั่วขณะ

"ชะ...ใช่"

"แล้วมันไม่ดีตรงไหน..."

"ไม่ดีสิ ฮานะจัง พ่อแม่ล่ะ โรงเรียนล่ะ จะทิ้งทุกอย่างไปเฉยๆแบบนี้เหรอ"

"ถ้าชั้นตอบว่าใช่ นูริคุงจะกลับไปคนเดียวรึเปล่าล่ะ"

นูริอึ้งเป็น2เท่าจากเมื่อครู่ เค้าทำหน้าเบ้ใส่ ฮานะ และดึงเก้าอี้นั่งลงข้างๆเธอ

"ไม่...แต่ชั้นจะไม่อยู่ที่นี่ ฮานะจังต้องกลับไปด้วยกัน..."

"ง้นชั้นก็ 'ไม่' เหมือนกัน"

เด็กสาวเมินหน้าจากเด็กหนุ่มที่กำลังถอนหายใจเฮือกใหญ่

"แฮ่ก~แฮ่ก~ นูริคุงนี่วิ่งเร็วจัง..."

พิพินผลักปรพตูกระจกอย่างอ่อนแรง หลังจากวิ่งตัดทางหินแห่งเมกา วอลเลย์ ตามนูริมา

"แล้วเธอตามมาทำไมเนี่ย"

"ไม่ต้องเป็นห่วงน่าไม่ได้มากวนหรอกแค่มารับจดหมายเวียนจาก.....คุม่าคุ๊ง~"

ร่างน้อยโดดหวือเข้าไปใส่เด็กหนุ่มผิวช็อกโกแล็ตคนหนึ่งที่เดินออกมาจากห้องน้ำ ด้วยแรงปะทะทำเอาโซซัดโซเซเกือบล้มกันทั้งคู่

"ทำอะไรของเธอเนี่ย ยัยบ๊องส์"

"จดหมายเวียนล่ะ เซจังให้ชั้นมาเอาจดหมายเวียนจากคุม่าคุงไปให้แน่ะ"

"อะไร...ชั้นให้คุณเซซิเลียไป2วันแล้วนี่นา มันควรจะวนไปที่คุณลุง รปภ. ใหม่นั่นแล้วนะ"

พิพิน ยกมือขึ้นแตะหัวเบาๆและทำท่าคิด

"บอร์ดสีน้ำตาลที่วางอยู่ในแผนกของหายของ วิซ คลับเฮ้าส์รึเปล่าหว่า"

"นั่นล่ะ...แล้วเธอเข้าไปในห้องเก็บของนั่นได้ยังไงล่ะน่ะ"

"วาร์ปเอาไง อ๊ะ จริงสิเมื่อกี๊น่าจะวาร์ปตามนูริคุงมานะ ฮะ ฮะ"

พูดจบ ภูตข้ามมิติก็หมุนตัวและหายวับไปโดยพลัน

"จดหมายเวียนอะไรเหรอคุม่าคุง"

ฮานะ ผู้ซึ่งตอนนี้กำลังแอคทีฟอยากรู้อยากเห็นสุดๆ ถามขึ้น

"มันเป็นบอร์ดข่าวสารของเมืองน่ะครับ ประชากรบนเกาะนี้มีไม่เยอะมาก โดยเฉพาะผู้ที่ สามารถเล่น 'ปังย่า' ได้เป็นอาชีพนั้นยิ่งมีน้อยใหญ่ดังนั้นเราจึง เช็ค ปริมาณ คนและ ใส่ข้อแนะนำติชมการทำงานของคนคุมกฏในเมกา วอลเลย์ไงล่ะครับ"

แน่นอนว่าเด็กหญิงเข้าใจด้วยจินตนาการณ์อันแรงกล้าของเธอ ตรงข้ามกับ เเด็กชายผมดำที่นั่ง มึนอยู่ข้างๆ

"ปังย่า?"

ฮานะ ทวนชื่อเกมในนามเดียวกับชื่อเกาะนั้นอย่างใคร่รู้

คุม่า ยิ้มให้นูริ และ ฮานะ แต่ภายในรอยยิ้มนั้นแฝงด้วยความหมองหม่นอยู่ลึกๆ



"มันคือเหตุผลที่เราเชิญ 'คนต่างโลก' อย่างพวกคุณมาที่นี่ล่ะครับ..."




"เดี๋ยว....นั่นแปลว่าที่นี่มีคนอื่นนอกจากพวกเราที่มาจากโลกอยู่สินะ"

"...ครับ..."

"ดีเลย....ได้กลับบ้านล่ะทีนี้"


รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของนูริ แต่ก่อนที่เค้าจะเผ่นแน่บออกไปหาคนบนโลกคนอื่นๆ ก็ถูกฮานะ ดึงกลับลงไปนั่งซะก่อน


"หมายความว่ายังไง 'ปังย่า' ทำให้พวกเราต้องมาที่นี่"


ความสนใจของฮานะไม่ได้แย่ที่ มนุษย์โลก คนอื่น แต่เป็น เกมปริศนาที่เรียกว่า ปังย่า แทน


"...ตามมาสิครับ..."



เด็กชาย ผมดำ และเด็กหญิงผมชมพู เดินตามผู้นำทาง ผิวช็อกโกแล็ตไปด้วยความระแวดระวัง ด้วยความที่ ถนนหินอ่อนแห่ง เมกา วอลเลย์ นั้น เป็นที่เรื่องลือกันในเรื่อง ความลึก ชนิดที่ว่า ขนาดมดหรือ นกยังตกลงไปตายได้

"ตอนรีบมามันไม่เหมือนแบบนี้ซักนิด"

นูริบ่นพึมพำอยู่ในลำคอ ขณะที่ใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม

"เดี๋ยวก็ถึงแล้วครับ..."

เหมือนจะรู้ว่าเด็กหนุ่มหวาดเสียวขนาดหนัก คุม่า เลยยิงคำปลอบ มาตลอดทาง

"นี่นายบอกว่าจะถึงกี่รอบแล้วเนี่ย...."


ก่อนที่จะมีใครได้พูดอะไรอีก แสงอาทิตย์สีทองก็ส่องผ่านเงาไม้เข้ามากระทบร่างทั้ง 3 ทำให้ทัศนียภาพเบื้องหน้านั้น เรียกได้ว่าสุดจะบรรยาย....


ปราสาทจำนวนมหาศาลทั้งขนาดเล็กเท่ากระต๊อบ และ ขนาดใหญ่เท่า พระราชวังแวร์ซาย ตั้งเรียกรายกันอยู่บนชะแง่นผาที่ดูจะถล่มพังลงมาได้ทุกเวลา หลังคากระเบื้องสีแดงสดนั้น ดูราวกับมีเวทย์มนตร์ ทำให้มาสามารถละสายตาไปได้ เบื้องล่างเป็นเหวไร้ก้น แต่สิ่งก็สร้างด้านบน สูงเทียมเมฆ



"โรงเรียนเวทย์มนตร์ วิซ วิซ...."



"ตอนนี้ยังเช้าอยู่ที่นี่ดูโล่งใช่มั้ยครับ...ถ้าเป็นตอนสายๆล่ะก็ ทั้งนักเรียนทั้งอาจารย์บินกันให้จ้าล่ะหวั่น เร่งเข้าเรียนให้ตรงเวลากันใหญ่"


"เดินไปตามทางหินนี่จนถึง ผาสูงๆตรงนั้นน่ะครับ"



เมื่อเดินไปจนสุดทางเท้า ก็มีป้ายไม้เก่าคร่ำคร่าปักอยู่ข้อความภายในป้ายเขียนไว้สั้นๆ ว่า 'หลุม 7 พาร์4'

"หลุม 7 พาร์ 4..."

นูริและฮานะหันมองหน้ากันถ้ามันเป็นอย่างที่พวกเค้าคิดล่ะก็ 'ปังย่า' คือ กีฬาที่พวกเค้าไปถึงระดับประเทศกันมาแล้วด้วยเวลาเล่นเพียงปีเดียว


"ผู้หญิงคนนั้นครับ"



...ผมสีทองปลิวสะบัดไปตามลมแม้จะโดนรวบไว้อย่างเรียบร้อย

เจ้าของเรือนผม นั้น อยู่ในขุดนักธุรกิจสีฟ้า เมื่อรวมกับทรงผมของเธอด้วยแล้วทำให้เธอดูเป็นเวิร์คกิ้งวูแมนเต็มตัว


"สวยจัง..."


ฮานะรำพึงออกมาเบาๆ สายตามอง 'พี่สาวผมทอง' คนนั้นอย่างเคลิบเคลิ้มทำเอา นูริ(ซึ่งเป็นผู้ชาย)เริ่มกลัวๆในรสนิยมของเพื่อนสาว


สาวผมทองคนนั้นหลับตาอยู่....

ตรงหน้าเธอมี ลูกบอลสีขาวมีรอยบุ๋มรอบลูก ในมือของเธอ มีไม้ยาวสีทองแดงอยู่ในมือ


ถึงตอนนี้ คนทั้งคู่รู้แน่นอนแล้วว่าปังย่าคืออะไร.....


"แต่ช็อตแบบนั้น ต่อให้เป็นโปรระดับโลกกฌตีไม่ได้หรอก..."


เด็กชายปัดใบไม้บนผมดำขลับของตัวเองเบาๆ สายตาจับจ้องอยู่ที่หน้าผาขนาดใหญ่ที่ขวางหน้าผู้หญิงคนนั้นอยู่


"หนำซ้ำเธอฟาดด้วย หัวไม้ แบบนั้นมันพุ่งชนเขาตก ไอ้เหวอภิมหาลึกนี่อยู่แล้วจะว่าไป มันตีกอล์ฟในที่แบบนี้ได้ที่ไหนกันล่ะจะหาหลุมยังไม่เจอ....."


พูดยังไม่ทันจบนูริก็ถูกฮานะดึงขึ้นมองเหนือ หน้าผาใหญ่นั้น


"อะไรน่ะ...."


"หลุมไง"


ลำแสงสีฟ้าใสพุ่งทะลุเมฆขึ้นไป....

ราวกับว่ามันจะขึ้นไปถึงสวรรค์....


ทันใดนั้น หญิงผมทองก็ลืมตาขึ้น~

เธอถอยออกห่างจากลูกเล็กน้อย~

และเหวี่ยงไม้ลงสุดแรง~~~!!!




"ปังย่า~~~~~!!!"




ไม้สัมผัสบนซีกขวาใต้ลูก ทำให้บอลสีขาว หมุนอย่างรุนแรง~


แรงขนาดที่อ้อมเขามหึมานั้นไปได้อย่างสบาย



"บ้าแล้ว~"



ทั้งเด็กชายและเด็กหญิงต่างตกตะลึง....


แน่นอนตลอดช่วงระยะเวลา 1 ปีที่พวกเค้าเล่นกอล์ฟไม่เคยมีโปรคนไหน เล่นกอล์ฟบนสันเขา....

ใส่ชุดทำงาน....


และสปินลูกออกไป ได้ขนาดนั้น....


ผ่านไปไม่ถึงครึ่งนาที อาการตกใจ ของฮานะก็เปลี่ยนเป็นอารมณ์อื่นทันที



"นูริคุง....มันไม่ใช่กอล์ฟนี่นา....."




"นี่คือปังย่า......"