Annu's Blog

"คุณเซซิเลีย~"

ผู้หญิงผมทอง หันกลับมามอง คุม่า ด้วยท่าทางโกรธๆ

"ไปไหนมาน่ะคุม่า ชั้นรอต้งแต่เช้าแล้วนะ ดูซิเคิร์ฟไม่ถึงกรีนลงบังเกอร์ไปเลย"

"เอ่อ~คือ~~"

"ไม่ต้องเถียงเลยนะ ถ้าวันแข่งจริงๆแล้วเน่าแบบนี้เธอจะให้ชั้น....."

"พิพิน เดินทางครับ...."

เด็กหนุ่มสวนขึ้นก่อนที่ เซซิเลียจะได้พูดอะไรต่อ

นั่นทำให้เธออึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะตั้งสติได้

"มาจาก...มิติแห่งโลกรึเปล่า"

"ครับ"

.........

"คุณมาจากโลกตั้งแต่ 8เดือนที่แล้วเนี่ยนะครับ~!"

"นี่~ก็นั่งอยู่ตรงนี้จะตะโกนทำไม"

พอได้ยินแบบนั้นนูริจึง สงบสติอารมณ์นั่งลงคุย กันด้วยระดับเสียงปกติ

"แล้วทำไมไม่หาทางกลับไปละครับมันจะปีแล้วไม่ใช่เหรอ"

"ก็เคยลองถามคุม่าดูน่ะนะ แต่เค้าก็พูดอย่างเดียว ว่ามีแต่ชั้นที่ช่วยได้อะไรเนี่ย ซึ่งชั้นก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรกับมันมากมายหรอกนะ..."

"งั้นทำไม~"

"นี่~"

เซซิเลียค้อน เด็กชายด้วยสายตาดุดัน ทำเอา เค้านั่งจ๋อยไปเลย

เธอ ยกถ้วยชาขึ้นจรดริมฝีปากสัมผัสรสอ่อนๆของชา จากทุ่งน้ำแข็งแห่งเมกาวอลเลย์ช้าๆก่อนจะ ตอบคำถามที่แทรกขึ้นมานั้น

"ซิลเวีย~"

"หา~?"

นูริขมวดคิ้ว

"เรือ....เหรอคะ?"

ฮานะพูดขึ้นมาก่อนที่ เซซิเลียจะเอ่ยคำเพียงเล็กน้อย เธอหันไปมองคุม่า คล้ายจะถามวา เธอ คนนี้....มาจากโลกรึเปล่า

คุม่าพยักหน้าน้อยๆ

"ใช่...เรือรบซิลเวียแคนน่อน"

"แล้วเรือรบมันเกี่ยวอะไรกับที่คุณต้องอยู่ที่นี่ล่ะครับ"

"พวกเธอเคยเห็นเรือรบที่เป็นสภาพอากาศที่โลกมั้ยล่ะ"

"เทคโนโลยีที่นี่ไม่เหมือนที่ๆพวกเราจากมา มันต่างกันลิบเลยล่ะ แถม เทคโนโลยีของพวกนักวิทยาศาสตร์บนโลกน่ะ สู้ พวก มาชิว่า ซึ่งเป็นเพียงชนกลุ่มเล็กๆเพียง 50-60 กว่าคน ไม่ได้เลยซักนิด"

"....แล้วไง คุณเป็น...."

"วิศวกร"

"ความเป็นวิศวกร มันทำให้ชั้นอยากรู้ไปทุกสิ่ง...เกี่ยวกับ ซิลเวีย แล้วรู้อะไรมั้ย เมื่อ 5เดือนก่อน ... ตอนที่ชั้นมาท่นี่ใหม่แล้วหาทางกลับน่ะนะ"

"....ซิลเวีย แคนน่อน เข้าเทียบท่าที่ เกาะปังย่า....."

"ครั้งแรกที่ชั้นเห็นมันถึงกับตะลึงทีเดียว พวกมาชิว่า อนุญาติให้ชั้นเข้าไปดูข้างในอาจจะเพราะ พวกเค้ารู้ว่าชั้นเป็นวิศกรก็ได้"

"วิทยาการของพวกนั้นไม่ใช่ ฟิสิกซ์ หรือ คณิตศาสตร์ ไม่มีตัวเลขหรือสูตรคำนวน แบบเรา เพราะ ค่าตางๆที่นี่วัดไม่ได้ .... มันเป็นพลังงานที่ไม่มีบนโลก และ หลังจากชั้น ศึกษา วิทยาการของพวกมาชิว่า จนแตกฉาน พวกนั้นก็ให้ชั้นเป็นคนคนควบคุมเรือ ซะอย่างงั้น"

ขณะที่หญิงสาวเล่าเรื่องของ ชนเผ่า เครื่องจักรกลเรือรบ และ วิทยาการต่างโลกนั้น นัยน์ตาของเธอเป็นประกายวาวตาสีเขียวมรกตของเธอดูราวกับจะถูกย้อมเป็นสีแดง จากดวงไฟแหละเหล็กร้อน บนเรือ....ซิลเวียแคนน่อน

"เพราะงั้น...ชั้นก็กลับไปไม่ได้หรอกนะ ถ้าเธอหาพวกมาชิว่าติดบ้านได้ซัก คน2คนล่ะก็ชั้นถึงจะกลับไปด้วย"

เซซิเลียกอดอก และ ยืนกรานอย่างหนักแน่น

"ชั้นด้วย"

ฮานะ ก็กอดอกตามเธอด้วยอีกคน นูริถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางทอดสายตาละห้อย ออกไปนอกหน้าต่างห้องของเซซิเลีย

"เอ้า~~จะกลับกันแล้วเหรอ แล้วจะนอนกันที่ไหนล่ะ"

"ห้อง สวีท ของ วิซ คลับเฮ้าส์ครับ คุณเซซิเลียก็ควรจะไปพักที่ห้องรับรองนั่นนะครับ ไหนๆเราก็เตรียมไว้ให้แล้ว"

"ไม่เอาหรอก พอชั้น รื้อหลอดไฟพลังงาน พิกซี่นั่น พวกแม่บ้านก็บ่นกันใหญ่อยู่ที่นี่แหละดีแล้ว ใกล้ โรงเรียน วิซ วิซ ด้วยจะได้ออกไปซ้อมได้ง่ายๆไง"

เซซิเลีย ยกมือขึ้นโบกลา กลุ่มเด็กชายหญิง 3 คนที่ค่อยๆหายไปในซอกหลืบหินแห่ง เมกา วอลเลย์

นูริทำหน้าบูดมาสักพักเพราะงอนที่ไม่มีใครยอมเป็นผู้ร่มอุดมการณ์ของเค้าซึ่งฮานะก็ไม่สนใจอะไรมาก เพราะยังไงๆ เด็กชายคนนี้ ก็ขี้งอนมาแต่ไหนแต่ไร

"ถามอะไรหน่อยได้มั้ยคุม่าคุง"

คุม่าหันกลับ มาตามเสียงของเด็กสาวขณะที่นูริเดินนำลิ่วไป แบบไม่รู้ตัวว่า คนข้างหลัง หยุดคุยกันไปแล้ว

"คุม่าคุง...พิพินจัง...คงไม่ได้เรียกเรามาดูเรือ แน่ๆใช่มั้ย..."

"ไม่ว่าเหตุผลอะไรขอแค่พวกคุณ อยู่ที่นี่ต่อไปอีกซักหน่อย ก็ได้ทั้งนั้นล่ะครับ...."

คุม่ายิ้มหม่นๆให้เธอแทนคำตอบ

"เพราะอะไรล่ะ....เรื่องที่พาพวกเรามามันสำคัญขนาดนั้นเลยเรหอ....."

"ครับ"

เค้าตอบอย่างหนักแน่น เสียจนฮานะไม่กล้าที่จะถามต่อ....บางทีมันอาจจะหนักหนากว่านิยายบนเกาะเล็กๆในจินตนาการณ์ของเธอมากมายนัก....

..........