Annu's Blog

"คุม่า ลงไปลิบาร่า แล้วจัดทางให้ ฉันที"

"ได้ทันทีเลยครับ"

เด็กหนุ่ม คึกคักกว่าทุกครั้ง เค้าพลิกตัวไปทาง ประตู คลับเฮ้าส์ แล้ว พุ่งพรวดออกไปอย่างเร่งร้อน

"เอ้า~ รออะไรล่ะ รีบมาสิ"

เซซิเลีย หันมามอง นูริ และ ฮานะ ซึ่งกำลังนั่ง ปุ๊กอยู่บน เก้าอี้เลาจ์ สีฟ้าจางๆ

"จะให้เราใช้อะไรตีล่ะครับ"

นูริถามขึ้นมา จริงๆแล้วก็อยากถามมานานแล้วล่ะ...

พูดจบ หญิงสาวก็เผ่นพรวดหายเข้าไปด้านหลังคลับเฮาส์อีกคน

"เอ้านี่~"

เซซิเลีย กลับมา ภายใน5นาทีด้วยสภาพหอบแฮ่ก นอกจากจะต้องวิ่งออกด้านหลัง แล้วยังต้องแบก เซ็ตไม้กอล์ฟมาอีก 2 เซ็ต เป็นสภาพที่ใครไม่เหนื่อยก็เกินไปแล้ว

เธอส่ง เซ็ตไม้กอล์ฟนั้นให้ เด็ก ทั้ง2คน ก่อนจะดึงผ้าเช็ดหน้า ขึ้นมาซับเหงื่อเม็ดโตบนหน้าผาก

"แอร์ ไนท์ เซ็ต ชุดพื้นฐานของเกาะปังย่า"

นูริ และ ฮานะ ดึง ไม้ยาวเรียวภายในออกมาพินิจพิเคาระห์ทีละอัน ตัวไม้สีเงินยวงกระทบกับแสงไฟ จากหลอดประจุเวทย์มนตร์ส่องแสงเป็นแนวยาวกระทบผนัง

"น้ำหนักกำลังดีเลยนะ"

"แต่จะให้เราแบกไอ้เจ้านี่ไปเองจนถึงสนามเหรอคะ"

เซซิเลีย ยกมือขึ้นกุมขมับทันที ไม่ทันไรเธอก็เผ่นกลับไปด้านหลัง อีกครั้ง

"ถุง?"

"ถุง? ก็ถุงน่ะสิ~"

"แล้วเอาถุงกระดาษมาให้พวกเราทำไมครับ"

นูริขมวดคิ้ว

"แบบนี้ไง"

'ฟึ่บ'

"เฮ้ย~~!!!"

"ฮ้งเฮ้ยอะไรล่ะ"

พวกเค้าต้องเฮ้ยแน่นอนเพราะ เซซิเลีย จับเซ็ตกอล์ฟนั้นยัดลงไปในถุงกระดาษ ใบน้อยที่เล็กกว่า เซ็ตกอล์ฟหลายเท่า

แล้วมันก็หายเข้าไปในถุงกระดาษนั้นอย่างไร้ร่องรอย

ไม่พอ เจ้าถุงกระดาษใบนั้นเด๋งฟึ่บหันมาประจันหน้ากับพวก นูริ บนถุงนั้นมีลวดลายที่ดูเหมือนจะเป็นตากับปากอยู่

"มิ๊ว"

"ว้าย~น่ารักจัง~"

เจ้าถุง ร้องเบาๆ และบินขึ้นวนรอบๆหัวทั้ง 3 คน

"ทีนี้ก็ไปกันได้แล้วสินะ..."

หญิงสาวดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาอีกครั้งมันชุ่มไปด้วยเหงื่อราวกับตกน้ำมา

"ยังไม่เคยลง เขา กันเลยสินะ"

"หมายถึงที่นี่เหรอคะ?"

ฮานะตอบ ขณะทอดสายตามอง ยอดเชาสูงๆต่ำๆ ที่ไล่เรียงกันไป จนสุดเส้นขอบฟ้า

"เดี๋ยว ผมนึกว่าที่เกาะนี่มีแต่สภาพเขาแบบนี้ซะอีก แค่ ไอ้พื้นที่ภูเขานี่ก็น่าจะกินพื้นที่ประเทศเล็กๆได้แล้วนะ"

นูริ ขมวดคิ้วอีกครั้ง เบื้องล่างคือเหวลึก ที่วากันว่าไร้ก้น ด้านบนก็เป็น ผาหิน และ ยอดไม้สูงลิบที่โผล่มาจากไอ้เหวไร้ก้นนั่น สรุปว่ามันขึ้นมาได้ยังไงกันหว่า....

"ไม่มีใครบอกพวกเธอเลยเรอะเนี่ย...."

เซซิเลียถอนหายใจ เธอรีบเดินไปจนสุดสะพานไม้ และนั่งลงบนโขดหินเล็กๆ ขณะที่ เด็กน้อยทั้งสองกำลัง ใต่สะพนตามมาด้วยความระมัดระวังสูงสุด เทียบกันแล้ว ดูเธอจะขินขากับความ สูง และความลึกนี้เหลือเกิน

"ฟังนะ...."

หญิงสาวเริ่มพูด

"ที่เกาะปังย่า แบ่งเขตพื้นที่ ที่ 'ถูกสำรวจแล้ว' ไง 3 เขต เมกาวอลเลย์ที่เป็นที่ตั้งของโรงเรียน วิซ วิซ แห่งนี้ เชื่อว่า เป็นที่อยู่ของ ผู้วิเศษที่มาฝึกตน และหลังจากนั้นก็ก่อตั้งวิซ วิซ ขึ้นมา จนกลายมาเป็น วิซ วิซ ในปัจจุบัน พูดได้ว่าเป็นโรงเรียนที่เกิดขึ้นพร้อมๆกับประวัติศาสตร์ปังย่าเลย"

"ไปทางทิศตะวันออกจะพบกับ พื้นที่ ที่เรียกกันว่า เวนทัส ลมแรง แปรปรวน ตลอดปี พื้นที่สีเหลืองปกคลุมด้วย ต้นไม้ใบหญ้าที่ปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมลมพายุ จนกลายเป็นสีเหลืองทอง ดังนั้น ชาวเกาะจึงได้ใช้แรงลมนั้น ผลิตพลังงานต่างๆ ผ่านกังหันลม แต่ก็มีพื้นที่บางส่วนเหมือนกัน ที่เป็นป่ารกทึบยากแก่การเข้าถึงโดยสิ้นเชิง"

"แล้วก็ ลิบาร่าที่ด้านใต้ของเกาะ ที่นั่น อากาศอบอุ่นตลอดปี เป็นเขตทะเลอันสวยงาม หาดทรายขาวสะอาดกับน้ำทะเลครามใส ที่นี่ล่ะ ที่ซิลเวียจะเทียบทาในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า"

การบรรยายสภาพเกาะ ระยะสั้น ของเซซิเลียจบลงพร้อมๆกับที่ นูริ และ ฮานะ มาจนสุดสะพาน อยางยากลำบาก

"ทำไมคุณเซซิเลียรู้ไปหมดเลยล่ะ"

"ก็อยู่ตั้ง 8 เดือน ชั้นต้องมีเวลาว่างจากเรื่อง เทคโนโลยีบ้างล่ะน่ะ"

ในที่สุดทั้ง 3 คน(กับถุงอีก 1 ใบ) ก็มาจนสุด ทางเดินที่เป็น ซอกเขาแคบๆ ท่าทางจะถล่มเสียให้ได้ ที่ปลายทางนั้นเป็นทางเท้าอย่างดีปูด้วยกระเบื้องหลากสี ซึ่งสะท้อนแสงโดนทางเดินหินเป็นประกายสีต่างๆ

เหนือสิ่งอื่นใด ภายใต้กระเบื้อง นั้น เต็มไปด้วยเม็ดทรายแสนละเอียด นับไม่ถ้วน

"ทะเลจริงๆด้วย~~!!!!"

"เอ่า~~แล้วชั้นจะโกหกทำไมล่ะ"

"อ่ะ~ก็ผมนึกว่าคุณพูดเล่นนี่นา เกาะอะไรจะมีสภาพภูมิประเทศได้ขนาดนั้น บน ไอ้เขา เมกา อะไรนั่นอากาศหนาวจะตาย แต่พอลงมามันอุ่นขึ้นเกือบ20องศาเลยนะ~~!!"

เซซิเลีย ค้อน นูริเข้าไป 1 ที

"ลืมไปแล้วรึไง....ที่นี่น่ะไม่ใช่โลกมนุษย์"

"แต่มันก็.....แปลกๆใช่มั้ยฮานะจัง.....ฮานะจัง?"

เด็กชายกวาดสายตารอบตัว เมื่อกี๊ยังเดินมาด้วยกันนี่นา

"นูริคุง~~~~~~~"

นูริมองตามไปที่ต้นเสียง

เจ้าของเสียงนั่นลงไปเล่นน้ำทะเลกับถุงกระดาษซะแล้ว

"มิ๊ว~~"

"อ๊ะ~จริงสิเธอเป็นกระดาษนี่นา โดนน้ำแล้วคงเปื่อยเนอะ"

"ฮานะจ๊าง~~~~~-ขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย น้ำนั่นมันอาจจะไม่เหมือนที่โลกก็ได้ ถ้ามันเป็นกรด เป็น สารพิษอะไรขึ้นมาล่ะก็...."

"น้ำทะเลธรรมดานั่นแหละ"

ผมสีดำปักทิ่มลงกับพื้นทรายทันที ที่ ได้ยินคำพูดนั้น

"เสร็จแล้วคร้าบ~~~หลุม 1 แท่นทีออฟอยู่ตรงนี้ครับ"

เสียงหนึ่งดังมาจากเนินเขาเตี้ยๆที่เขียวชะอุ่มไปด้วยหญ้าที่ถูกตัดสั้น เท่ากันทุกต้น

ฮานะ ยิ้มแก้มปริ ใส่รองเท้าและวิ่งขึ้นไปบนแท่นทีออฟทันที

"เป็นเด็กที่กระตือรือร้นดีจังนะ....ผิดกับเธอ โตมาด้วยกันจริงรึเปล่าเนี่ย"

เซซิเลียมองตามหลังฮานะ ไปก่อนจะกันมามองนูริที่นอนกองอยู่บนทรายด้วยสายตา พิลึก พิกล

"ช่างผมเถอะ"

เด็กชายตอบอย่างเนือยๆ ปัดเศษทรายออกจากตัว และ เดินตามเด็กหญิงไปที่แม่นทีออฟ

"ไหนๆก็ไหนๆแล้ว....."

"ลองตีสัก ช็อต สอง ช็อตคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง...."