[Fic][rate : จิตนิด จิตหน่อย] The Room Mate...

posted on 30 Mar 2007 21:15 by yukiannu in -Fiction-

ก่อนอ่าน: เรื่อง room mate มีส่วน ครอสโอเวอร์กับ Invisible Friend นิดหน่อยใครสนใจลองไปดูได้นะ

"ปี 1 เค้าให้อยู่หอน่ะครับแม่"

"แย่แฮะ นอกสายตาแม่ แกก็ผลาญเงินใหญ่เลยสิเนี่ย"

"โธ่~แม่ก็..."

ผมวางสายโทรศัพท์สาธาณะลง ผมโทรหาแม่ที่ต่างจังหวัดด้วยเศษเงินติดตัวอันน้อยนิดคณะทันตแพทย์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เป็นสิ่งที่ผมใฝ่ฝันมาตั้งแต่อยู่มัธยมและในที่สุดมันก็เป็นจริงจนได้

จริงๆแล้วผมก็ไม่ใช่คนที่เรียนโดดเด่นอะไรมากนักแต่ด้วยความ อุตสาหะ (แบะแรง บังคับ จากผู้ปกครอง) ทำให้ผมต้องอ่านหนังสือหามรุ่งหามค่ำอยู่ทุกวัน ทุกวัน และในที่สุด มันก็เป็นจริง ...สุภาษิตความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น นี่ใช้ได้ทุกยุคทุกสมัยเลยแฮะ....

แล้วชีวิตใหม่อันรุ่งโรจน์ก็เริ่มขึ้นเมื่อผมย้ายกล่องสุดท้ายเข้าห้อง 4213 หอ 5 ชาย มช. นี่แหละ

"มีอะไรก็ถามได้เลยนะน้องไม่ต้องเกรงใจ ห้องน้ำอยู่สุดทางเดิน เป็นห้องน้ำรวมน่ะ ลำบากหน่อยแล้วกัน"

รุ่นพี่ คนที่พาผมเข้ามา กล่าวต้อนรับด้วยท่าทางเป็นมิตร ผมได้แต่ ยืนหันซ้ายหันขวามองห้อง เล็กๆ ที่มีเตียง 3 ชั้นตั้งอยู่ที่มุม อยู่เงียบๆ

"แล้ว...รูมเมทล่ะครับ"

ผมถามขึ้นแบบไม่ได้คิดอะไร ปกติแล้ว 1 ห้องจะต้องมีรูมเมท2 คนรวมตัวเองก็เป็น 3 คนสินะ

รุ่นพี่คนนั้นนิ่งไป....

ผมจึงหันหลังกลับไปดู....

ที่มุมปากของเขามีรอยยิ้มบางๆอยู่.... รอยยิ้มน่าสยดสยอง.... มีแค่รอยกระตุกที่มุมปากเท่านั้น สายตาที่ดูเป็นมิตรเมื่อครู่เบิกโพลง และ จ้องผมราวกับจะฆ่าผมงั้นแหละ....

"อ๋อ...ไม่ต้องห่วงนะน้อง....."

รุ่นพี่เริ่มพูดด้วยสายตา เข่นฆ่านั้น....

"คนที่พักที่นี่มันชื่อ ต้น....เรียน ปี2 ดุริยางค์ มันเป็นคนดีนะ....."

" ไ ม่ ต้ อ ง ห่ ว ง ห ร อ ก "

พูดจบรุ่นพี่ก็เดินย่องออกไป พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักในลำคอ ราวกับไร้สติทั้งๆที่ตอนเข้ามาด้วยกันไม่มีท่าทีอะไรทั้งนั้น ทิ้งให้ผมยืน งง อยู่ในห้อง 4213 อยู่เพียงลำพัง ....

"คิก....ใช่สิ....ไอ้ต้นมันเป็นคนดี....ดีมากๆ มันรับน้องได้เก่งที่สุดเลยล่ะ...คิก...ยิ่งถาตอนมันพูด ถึง เมศ ด้วยแล้วล่ะก็นะ.....คิกๆ...."

..........

ผมอยู่ที่ หอ 5 นี้มาได้ 3 วันแล้วยังไม่เคยเห็น รูมเมท ที่ว่าเลยสักครั้ง....

ที่ว่าชื่อพี่ต้นอะไรน่ะ....

จนวันหนึ่ง ขณะที่ผมกำลังนั่ง ทบทวนความรู้(เกี่ยวกับการ์ตูน)อย่างขะมักเขม้น.....

"อ้าว...นายย้ายมาใหม่สินะ"

ผู้ชายคนนั้นก็เดินเข้ามา....

"อ่า...ครับ....ผมชื่อ ณรงค์ พี่คงเป็น พี่ต้น...."

"ถูกต้อง~โทษทีหายไปหลายวัน ที่บ้านมีเรื่องนืดหน่อยน่ะ...."

"เรื่อง?"

ด้วยความช่างสงสัย.....ผมโพล่งคำนั้นออกไป....คำตอบที่ได้รับกลับมานั้นมันเป็นลางบอกเหตุที่ผมไม่เคยรู้สึกถึงมันเลย.....

"เรื่องมรดกของพ่อน่ะ....แกตายไปนานแล้ว....ผู้ร้ายติดยาบุกเขาไปในบ้านพี่ แล้ว ฆ่า พ่อกับแม่พี่....."

"แล้วพี่ก็หนีมาได้..... กับ เ ม ศ "

น้ำเสียงของพี่ต้นเต็มไปด้วยความสนุกสนานตอนที่ผมบอกขอโทษเค้าที่ถามเรื่องไม่น่าจำขึ้นมา....

"เริ่มแรก....มันเอาขวานจามหัวพ่อพี่ก่อน....."

เค้าเล่าเหตุการณ์ตอนนั้นให้ผมฟังทันที ที่ก้าวถึงเตียง ใบหน้าเปรอะด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่มือแกว่งไปมา ราวกับเค้าเป็นคน ทำเอง....

..........

"ณรงค์ตอนนอนแกได้ยินเสียงอะไรบ้างรึเปล่า"

เพื่อนร่วมคณะของผมวิ่งกระหืดกระหอบมาจากด้านหลัง และถามด้วยอาการตกใจ

"ไม่นี่....ทำไม?"

"แกไม่รู้เรอะเค้าว่า ห้องที่แกพักอยู่น่ะ เคยมีคนตายนะเว้ย ก่อนที่แกจะย้ายมาพักแป๊บเดียวเอง"

อ๋อ...มิน่า ถึงมี แค่ 2 คน

"จริงเหรอ"

"เอ่อ....ก็ยังไม่มีใครเจอศพหรอกนะแต่แกระวังไว้เถอะแล้วจะหาว่าไม่เตือน"

ผมไม่ใส่ใจกับคำพูดนั้นซักนิด ผี เผอมีจริงซะที่ไหน พี่คนที่เคยพักอยู่ก็คงโดนรีไทร์หรือไม่ก็ลาออกอะไรประมาณนี้ล่ะ ไม่มีหลักฐานแล้วจู่ๆไปแช่งให้เค้าตายได้ไง

คืนนั้นผมย้ายเข้าหอ 5 ครบ 1อาทิตย์ ห้องข้างๆ ฉลองกันซะเว่อร์ ผมว่าหาเรื่องกินกันมากกว่า.....

กว่าจะแยกย้ายกันก็ 5 ทุ่มเที่ยงคืนสภาพผมตอนนั้นเปรอะไปด้วย คราบน้ำอัดลม และ เศษบะหมี่สำเร็จรูป ผมจึงตัดสินใจ ลุกขึ้น หยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อไปอาบน้ำอีกครั้ง.....

ประตูห้องน้ำสีฟ้าถูกเปิดออกช้าๆ เสียงบานพับฝืดๆ ก้องดัง เอี๊ยด อ๊าด ประสานกับ เสียง ฟุ่บฟั่บ ของลมจากช่องระบายอากาศที่ กระทบกับ ผ้าม่าน สีเทา....

ในนั้นไม่มีใครนอกจากผม....

ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะคิดกันไปต่างๆนา นา จริงๆแล้วมันก็แค่ ภาพหลอนที่เกิดจากการคิดมากไปเท่านั้นแหละ....

"เอี๊ยด~"

ก็อกน้ำถูกบิด....

กระแสน้ำ ไหลแรงผ่านตัวผมไป เวลาตอนนั้นมันช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน.....

หลังจากรับ ไอน้ำอุ่นจนเป็นที่พอใจแล้ว ผมจึงหยิบขวดแชมพูขึ้นบีบใส่มือและขยี้แรง ตามประสาผู้ชาย ที่ไม่ค่อยจะรักสวยรักงามนัก

มือขวาของผมขยี้ไป.....

มือซ้ายก็ด้วย.....

มือทั้ง 2 ของผม เปรอะฟองแชมพูอยู่ที่กลางศีรษะ.....

แล้วที่ต้นคอของผมคือมือของใคร ?

ผมหัน ควับ ทันที ใครกันนะไร้มารยาทเข้ามาตอนกำลังอาบน้ำอยู่

ไม่มีใครเลย.....

จะว่าไปไม่เห็นมีเสียง คนเปิดประตูดังเอี๊ยดอ๊าดตอนผมเข้ามาซักนิด

อย่างที่บอก....ผมไม่ใช่คนคิดมากมันก็แค่ ฟองแชมพูที่ไหลลงไปที่ต้นคอจน จั๊กกะจี้รู้สึกเหมือนมีคนแตะก็เท่านั้น.....

ผมดึงผ้าเช็ดตัวที่พาดอยู่บนราวลงมา ปัดม่านออกจากทัศนวิสัย เบื้องหลังผ้าผ่านนั้นคือกระจกพร่าที่เต็มไปด้วยไอน้ำ เพราะน้ำร้อนที่ผมอาบเมื่อสักครู่....

สายตาของผมกระทบกับกระจกพอดี....

ภายในกระจกนั้นมีผม.....

และ ผู้ชายคนหนึ่ง ในสภาพ สมองไหลเละ และ หลอดลมที่ถูกฟันจน คอเกือบจะหลุดออกจากตัว....

ผมหันกลับไปเป็นครั้งที่2 ...ไม่มีอะไร....ไม่มีอะไรหรอกน่า....

ใช่...มันมีอะไรจริงๆ....เบื้องหลังมีเพียงกระเบื้องสีจืดเรียงรายกันอยู่บนผนังเท่านั้น ไอ้กิจกรรมเล่าเรื่องผีในงานเลี้ยงเมื่อครู่คงทำให้ จิตผมแปลกๆไปบ้าง นิดหน่อย

ผมเบือนหน้าจากกระเบื้อง แน่นอน เบื้องหน้าคือกระจก กระจกที่ เต็มไปด้วยฝ้าละออง.....

บนหยดน้ำเล็กๆ มีรอยเขียนอยู่...คงนึกออกสินะเวลาคุณอาบน้ำร้อนแล้ว วาดเล่นบนกระจกที่มีไอน้ำเกาะน่ะ....

.....มันมีรูปผู้ชายคนเมื่อครู่อยู่.....

.....เหมือนกันไม่มีผิด.....

"ว้อย~~~~!!!!"

ตึง

ผมกำหมัดและทุบกระจก ห้องน้ำเต็มแรง มันไม่แตก แต่รอยหน้าคนนั่นหายไปแล้ว....

จะไม่ให้ชกได้ยังไง....

.....ก็ไอ้รอยนั่นมันขยับปากเหมือนจะบอกอะไรผทแน่ะ.....

..........

"เอ้า~เป็นอะไรล่ะนั่น หน้าเครียดมาเชียว....."

พี่ต้นทัก เมื่อเห็นผมเดินเข้ามาในห้องด้วยหน้าตาไม่สู้ดีนัก.....

"เปล่าครับ.....แค่เพลียนิดหน่อย...."

"งั้นก็รีบนอนซะนะดึกแล้วด้วย"

ผมยิ้มตอบพี่ต้นอย่างเคยและปีนขึ้นเตียงชั้นบนสุดอย่างเหนื่อยล้า....

จิตค่อยเลือนหายไป พร้อมๆกับแสงไฟที่ถูกปิดลง.....

แล้วผมก็เข้าสู้ห้วงภวังค์ภายในใจ....

" พ่ อ. . . แ ม่ "

" ต้ น ฆ่ า เ อ ง แ ห ล ะ "

" เ พ ร า ะ โ ด น สั่ ง แ บ บ นั้ น "

" เ ม ศ "

"เฮือก~~~"

ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมา นาฬิกาหัวเตียงส่งเสียงบอก เวลา 1นาฬิกาของวันใหม่ ภายในห้องยังคงมืดสนิท เหมือนกับความฝันของผม.....

สิ่งที่ผมฝัน ผมเห็น พี่ต้น.... ใช้ขวาน ฆ่า พ่อ กับแม่ ของตัวเอง เพียงเพราะ เพื่อนในจินตนาการณ์ของเขา 'สั่ง' เท่านั้น.....

ฉับพลัน หยดของเหลวเล็กๆ ก็ร่วงลงมาจากเพดาน.....

ผมเงยหน้าขึ้นดู.....

....ก็เห็นคนๆเดียวกับที่อยู่ในห้องน้ำ เท้าเกี่ยวอยู่กับพัดลม ใน ขณะที่หัว ที่เปรอะคราบสองและเลือดนั้นไหลหยดลงมา บนเตียง....

" ห นี "

คำนั้นหลุดออกมาจากปาก ของชายบนพัดลม.....

แน่นอนผมปัดผ้าห่มออกและวิ่งออกไปทันที.....

ไม่ใช่เพราะผมกลัวเค้า...จะกลัวเค้าทำไมในเมื่อเค้าเป็นรูมเมทของผม.....

รู ม เ ม ท ที่ โ ด น ฆ่ า ไ ป แ ล้ ว

แ ล ะ ผ ม คื อ รู ม เ ม ท ที่ กำ ลั ง จ ะ โ ด น ฆ่ า

ผมวิ่งไปได้เพียงครึ่งทาง จากห้องของผมซึ่งอยู่ริมสุด ประตูของห้องพัก ห้องหนึ่งก็เปิดออก อย่างรวดเร็ว.....

เค้าก้าวออกมา.....

.... พี่ ต้ น .....

"เป็นอะไรไป ณรงค์ ?"

คนๆนั้นเอ่ยขึ้น....

ผมถอยหลังก้าวหนึ่ง และไม่ได้ตอบอะไร....

"อ๋อ....เจอผีสินะอย่าไปสนพวกที่มาเล่าเรื่องนั่นเลยไร้สาระน่า ....."

นั่นสินะ.....ไร้สาระออก.....

ไร้สาระจริงๆ ที่ผมกลับหลังและวิ่งออกไปวุดชีวิตในฟากที่ไม่มีบันได.....

ไร้สาระที่พี่ต้น วิ่งตามผมมาด้วยท่าทางสนุกสนานเหมือนวิ่งไล่จับ.....

ไร้สาระจริงๆ ที่ในมือของเขามี มีดสปาร์ต้าเล่มโตอยู่ด้วย.....

"จะไปไหนล่ะณรงค์มาเล่นด้วยกันก่อนสิ....เมศ ไม่ชอบ คนวิ่งหนีหรอกนะ"

ใช่แล้วเมศ...ชื่อของเพื่อนในจินตนาการณ์ที่สั่งให้คนๆนี้ฆ่าบุพการีแล้วก็ฆ่า รูมเมทคนก่อน เพราะ 'เมศ' ไม่ชอบ ให้มีคนอื่น นอนในห้อง....

เค้ามาเตือนผม!!!!

"ช่วยด้วย!!!!!!!"

ผมแหกปากร้อง เสียงตะโกนดังก้องทั่วหอ

ผมวิ่งไม่ทันสุดทางประตูก็เปิดผลัวะออกมา.....

คนในหอคนอื่นๆ ก้าวออกมาจากห้อง ในมือมีมีดทำครับ จอบเสียม และอะไรก็ตามที่คิดได้อย่างเดียวว่ามันคือ ' อาวุธ '

"เดี๋ยว!!!จะทำอะไรน่ะ!!!พวกคุณต้องช่วยผมสิ ไอ้บ้านั่นมันจะฆ่าผมนะ!!!!"

ทุกคนแสยะยิ้ม....หนึ่งในนั้นคือรุ่นพี่ที่พาผมเข้ามาวันแรกด้วย.....

" เราทำในสิ่งที่ เมศ และ ต้นต้องการ....."

หลายๆคนรำพึงออกมาเบาๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะตามมา.....

"จะบ้าเรอะ!!มันเป็นฆาตรกรนะ ดูข่าว ทีวีสิที่ว่าโดนฆ่าตายยกบ้านแล้ว ของหายน่ะ นั่นแหละบ้านมัน มันกลับไปฆ่าคนที่บ้านเพราะ มันรู้ว่าคนที่บ้านมันรู้ว่ามัน ฆ่าพ่อกับแม่ของมันเองน่ะ!!!!!"

"ใช่....."

"แล้วทำไมล่ะว้อย!!!!!!!"

"เพราะถ้าไม่.....เมศ จะ ฆ่าเราแทนน่ะสิ"

คนตอบคำถามนั้น.....คือพี่ต้น.....

สิ้นประโยคผมก็โดนล็อกตัวไว้ เสี้ยววินาที ที่ มีดสปาร์ต้าของไอ้โรคจิตนั่น ถูกเหวี่ยงลงมาที่กลางกระหม่อมของผม!!!!!

"ว้าก!!!!!!!!!!!"

ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีก.....

มองขึ้นไปบนเพดานไม่มีคราบเลือดหรืออะไรทั้งสิ้น.....

นั่นสินะมันจะมีเรื่องบ้าๆแบบนั้นได้ยังไง.....

ผมยันตัวขึ้นและชะโงกหัวลงด้านล่างเตียง กะว่าจะลงไปหาน้ำดื่มสักแก้ว.....

"ราตรีสวัสดิ์ น้อง รูมเมท...."

สปาร์ต้าเล่มเดียวกับในฝันเหวี่ยงหวือ!!!!!