[Fic] ::: The Tail Tale :: InTro : แมวขาว

posted on 15 Apr 2007 21:18 by yukiannu in -Tail-Tale-

ชุมพร

ประตูแห่งแดนใต้ ทรายขาวละเอียดแห่งหาดทุ่งวัวแล่นถูกเหยียบย่ำโดยนักท่องเที่ยวนับล้านครั้งใน1ปี

และที่นี่คือศูนย์กลางการสัญจรของแดนไอทะเลแห่งนี้

สถานีรถไฟชุมพร

13.25น. ผู้คนบางตาเมื่อเทียบกับในกรุงเทพแต่ถ้ามองจากมุมของชาวบ้านนับว่าวันนี้เป็นวันที่คนเยอะที่สุดในรอบเดือน อาจจะเพราะเป็นช่วงโกลเด้นวีคหยุดวันปีใหม่กระมัง

บางคนก็พาลูกไปเที่ยวในกรุงเทพ.....

บางคนก็เข้าไปหางานทำในโรงงานที่ไหนซักแห่ง......

บางคนก็หนีออกจากบ้านด้วยความตั้งใจจะไปรับแสงนีออนในดิสโก้แทนแสงอาทิตย์ผสานกลิ่นไอเกลือแห่งแดนใต้......

บางตัวก็ออกตามหาเจ้าของที่พลัดหลงกันเมื่อ ปีก่อน.......

แกจะไปจริงเหรอ เมฆ

ใช่

อย่างแกก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าความเป็นไปได้ที่จะได้เจอพวกเค้ามันน้อยขนาดไหน

ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเลย

ทำไมแกหัวดื้อยังงี้วะ ชุมพร-เชียงใหม่แกคิดว่าเดิน 2-3 ก้าวถึงรึไง มันห่างกันคนละมุมของประเทศเลยนะ

ถึงยังงั้น ชั้นก็จะไป

......งั้นก็อย่าโดนหมาฟัดตายกลางทางก็แล้วกัน......

ทุกคน ที่เดินผ่านไปมาระหว่างบทสนทนานี้ได้ยินเพียง เหมียว ไม่กี่ครั้งเท่านั้น

........

ผมชื่อปุยเมฆ ปีนี้ก็อายุได้2 ปี 4เดือน(มนุษย์) เป็นแมว ลูกครึ่ง (หรือคุณจะเรียกว่าพันธุ์ทางก็ตามใจแต่ เตือนไว้ก่อนว่าไม่มีแมวตัวไหนชอบให้คุณเรียกแบบนั้น) จำได้ลางๆว่าคุณแม่สีขาวบริสุทธิ์นัยน์ตาสีเหลืองทองกระจ่าง ลุงแต้มที่เลี้ยงผมมาเค้าบอกว่า แม่เป็นแมว ขาวมณีทั้งๆที่แกก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน

รู้สึกว่าพ่อผมจะพูดภาษาแมวไทยไม่ได้ แถมไม่ได้รู้จักแม่ผมมาก่อนเลยอีก = =

เอาเถอะผมไม่รู้เรื่อง นี้เท่าไหร่หรอก ก็เมื่อ2ปี ที่แล้วเจ้าบ้าน ของพ่อผมพา พ่อของผมมาจากชุมพร ก็ไม่รู้หรอกนะว่ามาทำอะไรแต่ถึงขนาดหอบแมวมาชุมพรจากเชียงใหม่นี่ถ้าไม่บ้า ก็ มีสิ่งที่สำคัญมากๆอยู่ล่ะนะ

นั่นล่ะ แม่เคยบอกว่าพ่องี้ เพลย์บอยสุดๆมาแค่ 3 วัน ก่อนที่แม่จะรู้ตัวก็ออกมาเป็นผมซะแล้ว

ตอนแรกผม ก็คิดว่าพ่อไข่แล้วทิ้ง แต่แม่บอกว่าพ่อน่ะรัก แม่100% แบบไม่เคยรักแมวที่ไหนเท่าแม่มาก่อน แถมยังให้ปลอกคอทองคำขาว(ซึ่งตอนนี้มันห้อยอยู่บนคอผม)ไว้ให้เป็นที่ระลึกอีก

ไม่รู้ว่าเหตุผลมันพอรึเปล่าที่ผมมาอยู่ที่สถานีรถไฟชุมพรนี่ ผมก็แค่อยากเจอพ่อ แล้วก็...อยากเปิดโลกทัศน์เท่านั้นแหละ

ไอ้เมฆ นึกว่าชั้นไม่รู้รึไงว่าแกแค่อยากไปเมืองใหญ่น่ะ....แกก็แค่เอาเรื่องพ่อมาอ้างหนีออกจากบ้านเท่านั้นแหละน่ะ...แม่แกคงร้องไห้อยู่บนสวรรค์แหง

แสงแดด ยกอุ้งมือขึ้นแตะหัวตัวเอง แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่เหมือนกลัวผมไม่รู้ว่าเค้ากลุ้มกับผมแค่ไหน

แมว สีเหลืองลายพาดตัวนี้เป็นเพื่อนกับผม มาตั้งแต่ผมจำความได้ จริงๆแล้วเค้าก็แก่กว่าผมอยู่ 2 เดือน แต่ ผมก็ไม่เคยคิดว่าเค้าเป็นรุ่นพี่แฮะ....

แกทำแบบนี้ชั้นซวยนะว้อย ถ้าลุงแต้มรู้ว่าชั้นรู้เห็นเป็นใจหาทางให้แกหนีล่ะก็ ลุงแกเอาชั้นตายแน่

ลุงแกไม่รู้หรอกน่ะ ตาก็บอดข้าง แถมเลอะๆเลือนๆ แกอย่าคิดมากได้มะ แสงแดด

เพราะไม่คิดอะไรแบบนี้น่ะสิ แกถึงตัดสินใจแบบนี้

เออน่ะ~มันเรื่องของชั้น ชั้นชวนแก แกก็ไม่ไปนี่นา

ใครจะเอาชีวิตไปทิ้งแบบแก

ชั้นไง

ก็พูดอยู่ว่าใครจะเป็นแบบแกยังจะมาตอบตัวเองอีก เออ เอาเหอะ ขี้เกียจเถียงกับแกละ จะไปก็รีบ ดูเข้าว่า ขบวนไหนไปกรุงเทพ

นาที32วิ ถ้าไม่พลาด.....นั่นไงเสียงกึงๆ นั่น่ะ

ฉึก~ฉัก~รถไฟเทียบชานชลา

กิ๊ง~กิ๊ง~ เสียงกระดิ่ง เคาะกังวาล บ่งบอกว่า ใครจะไปให้ขึ้นได้แล้วเว้ยเจ้าบ้า

เมี๊ยว~เมี๊ยว~แมวสีขาว สะอาด ร้องส่งเพื่อนรักลายทาง กระโจนขึ้นสู่รถไฟอย่างกลมกลืนโดยไม่เป็นที่สังเกตของพนักงาน

ถ้าโดนจับได้แกต้องรีบวิ่งออกหลังแล้วโดดออกนะ อย่าใส่แรงขาขวามากไป ไม่งั้นอาจขาหักแล้วเวลากินเวลานอนก็ระวังพวกหมา แมวเจ้าถิ่นด้วยถ้าโดนมันรุมสู้ไม่ไหวอย่าพยายาม ใส่ตีนคนโกยแน่บนะว้อย

คร้าบ~

ผมลากเสียงยาว ก่อนหันหลังไปมอง แสงแดด หางของเค้านอนราบกับพื้นซีเมนต์เทาทะมึน และ กระตุก เป็นช่วงๆ นัยน์ตา สีส้มแก่นั้นดูเศร้าหมองกว่าเคย

เดี๋ยวก็ได้เจอกันอีกน่ะ ยังไงแกก็ต้องคอยตามรับใช้ชั้นตลอดอยู่แล้ว

แกนะ~

ยังไงก็ฝากบอกลาลุงแต้ม แล้วก็ น้าๆด้วยนะ ต่อจากนี้ก็มีแต่แกอยู่พวกแมวแก่ตัวเดียวซะแล้วสิ

บ้าเรอะถ้าชั้นบอกไป ลุงๆน้าๆก็รู้กันหมดดิ ว่าชั้นหาทางให้แกหนี

เออจริง~เฮอะๆ~ อ๊ะ รถไฟเคลื่อนแล้วแฮะ

เออเอา~แล้วค่อยเจอกันแล้วกันไอ้แมวเผือก

คร้าบ~บายนะ เจ้าลายทาง

ครึ่ก~ครึ่ก~ ล้อรถไฟเริ่มแล่นไปบนรางเหล็กสีสนิม ดังลั่น

ฟู่~ฟู่~ ละออง ไอ สีเทาจาการเผาไหม้ของหัวจักรล่องลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าสีคราม

แมวตัวหนึ่ง ได้ใช้อุ้งเท้าสีขาวกะจ้อยร่อยของมันหมุนฟันเฟืองแห่งชะตากรรม