Annu's Blog

...มาแล้วสินะ...

ครับ..?

..ไปบอกหน่วยลาดตระเวนทุกหน่วย กระจายกำลังออกไปรอบนอก ให้กองกำลังทั่ว อาณาเขตขาว-ดำ ตรึงกำลังไว้ให้มั่น ... แล้วก็... ขอกำลังจาก อาณาเขตสีม่วงไว้ด้วย...

ไวโอเล็ตต้า..?... แต่ ไอ้คมน์ มันคิดไม่ดีต่อคิงอยู่นะครับ..?

ช่างมัน... ยังไง มันก็ต้องให้ความร่วมมือ..พวกมันก็รู้ว่า กองกำลังของทางเรามากกว่ามันกี่เท่า...

...คิงลงทุนไปขอให้ไอ้พวกอาณาจักรสีม่วงช่วย..มันอาจจะดูถูกเรานะครับ..ผมเห็นว่าถ้าไม่ใช่เหตุเราก็ไม่ควร..

เหตุ..? ใช่สิ.. ตอนนี้มันเป็นยิ่งกว่าเหตุอีก....

....แมวดำ.....มันกลับมาแล้ว....

-+++++-

ฟ้าววววววว~~~~~~~~~~~

รถปอร์เช่ สีแดงมันวับ พุ่งไปตามทางด่วนด้วยความเร็ว กว่า 200กิโลเมตร/ชั่วโมง ขับคู่ไปกับ ซูเปร์คาร์ ราคาหลายล้านอีกหลายคัน..

....หนวกหูแท้เชียว... แน่นอน..มันรบกวนโสตประสาตของพวกเรา 3 คนที่เดิน เลียบ ในพงหญ้าข้างทางด่วนนั้น... น้ำค้างในเวลากลางคืน หากดูตอนกลางวันอาจจะสวยงาม...แต่ สัมผัส ตอนกลางคืนนี่ราวกับใบมีดโกนเชียว

มนุษย์เนี่ยชอบ ยนตกรรม จังนะครับ...

คงงั้น...มนุษย์ทำอะไรที่ไม่เกิดประโยชน์ต่อตัวเองเยอะแยะ เพื่อสนอง อารมณ์ คะนองในตัว อย่างเดียว..

...ทำให้ตัวเองรู้สึกสนุกนี่...ก็เป็นประโยชน์ไม่ใช่เหรอครับ..?

ใช่...ต่อตัวเองคนเดียวน่ะสิ

หนูเปลวเพลิงเดินตามหลัง เรา2คนมาเงียบๆ ผมไม่แน่ว่าเพราะอะไร จึงไม่มีคำใดนอกจาก ฟ่อ~~ หรือ ง้าว~ เปล่งออกมาจากปากเธอ...

อาจจะเพราะ เสียง รถยนตร์ ของพวก ลูกคุณหนู พวกนั้นกระมัง... เสียงมันดังกระหึ่ม จนแม้แต่ผมยังไม่ค่อยอยากจะพูดอะไรเท่าไหร่

เดินไปได้อีกไม่เท่าไหร่... เสียงนั้นก็จางหายไปจาก สัมผัส

เงียบมาก....

เงียบจริงๆ.....

เอี๊ยด~~~~~!!!!!โครม~~~~~!!!!!

แรงประทะมหาศาล จากความเร็ว ท้านรก บวกกับวัตถุที่ชนโครมเข้าให้นั้น คือ พื้นถนนคอนกรีตหน้าปึ้ก ทำให้เสียงที่ตามมาดังกระหึ่ม กลับมาอีกระลอก

ใช่...สภาพของรถ เยินไม่มีชิ้นดี มันทิ่มหัวลงเหมือน ลูกธนูพุ่งลงปักพื้น ฝากระโปรงด้านท้ายด้านท้ายถูกแรงดีดจน หลุดกระเด็นไป ขณะที่ห้องเครื่องด้านหน้ายุบย่นลงไป จนเห็นเหลือเพียงที่นั่งคนขับเท่านั้น

เฮ้ย~~!!!เกิดอะไรขึ้นวะ~~!!!

แต่คนขับกลับไม่เป็นอะไรเลย...

และก็อย่างที่เขาพูด...อุบัติเหตุอีท่าไหน ที่รถจะทิ่มหัวลงดินแบบนั้น....

ผมไม่ได้พูดอะไร...เพราะแน่ใจว่า คุณแกมฟ้าจะต้องพูดอะไรบางอย่าง...เหตุผลที่เค้ากลับมาที่นี่...

ตั้งแต่ตรงนี้เป็นต้นไป......

ที่นี่.....คือโมโนทอเรี่ยน ... อาณาจักร ขาว-ดำ...

ตรงที่หญ้าเฉาตายสีคล้ำกับหญ้าใหม่สีอ่อน คละกันมั่ว...ใช่มั้ยครับ...

คุณแกมฟ้า ทอดสายตามองออกไปยังทุ่งที่ว่า เค้าทำท่าเหมือนจะเห็นอะไรบางอย่าง...แต่ก็เบือนหน้ากลับ มายัง รถ คันหลายล้าน และ กลุ่มคน ที่มุงดูรถกันด้วยความ งงงวย

นั่นคือ...การต้อนรับ ขั้นแรกล่ะ

ไม่นานนัก หนูเปลวเพลิง ก็ก้าวทัน ฝีเท้าของพวกเรา

เธอเห็นรถ....แล้วก็อะไรที่มากกว่ารถ...แมวน้อย ลดตัวลง เคียงต้นหญ้า นัยน์ตาสะท้อนการล่า อย่างเด่นชัด

...ขั้นที่2..มาแล้ว...

สิ้นประโยค เรา ทั้ง 3 ก็ กระจาย กันออกไป ...อย่าคิดนะว่า ที่ผมหลบคุณคมน์ได้หมดนั่นฟลุ้คอย่างเดียว... 2-3เดือนนี้ คุณแกมฟ้าไม่ได้สอนผมล่าหนู ล่านกอย่างเดียวหรอกน่า

ตูม~~~~~~~~~~~~

กลุ่มดินแตกกระจาย ต้นหญ้าปลิวว่อน บริเวณที่เรายืนอยู่เมื่อครู่ กลายเป็น หลุมดินไปซะแล้ว...

กลางหลุมนั้น มีแมวที่ดูแว่บเดียวก็รู้ว่า ข้างถนน เพราะหน้าตาพี่แกโหดมาก 5ตัว ยืนตั้งท่าสู้อยู่... ดูท่าทางที่พวกเราหลบเมื่อครู่จะสร้างความช็อกไม่น้อยทีเดียว

หน่วยลาดตระเวน 4...จะ รวดเร็ว รุนแรง ก็เฉพาะ ครั้งแรกเท่านั้นล่ะ...ถ้าพลาด...ก็จบ

น้ำเสียงที่คุ้นเคย....สร้างความประหลาดใจแก่หน่วยลาดตระเวน 4 ไม่น้อย...

...คิง...อ่ะ...คุณแกมฟ้า... 

เหล่าทหารที่ทุ่มแรงทั้งหมดไปกับการโจมตีครั้งแรก ต่างยืนโงนเงน และ อ่อนเพลีย เกินกว่าจะหนี...พวกเค้ารู้ดีว่า แมวตัวนี้....ทำอะไรพวกเค้าได้บ้าง...

แต่แววแห่งความแพ้ก็ยังไม่ฉายอยู่ในตา

1 ในแมว 5 ตัวนั้นเปล่งวลีหนึ่งออกมาเบาๆ

....ขั้นที่3 ล่ะ....

.........

ปลุกพลังหลับ....

....................

บลัททา บลาสต์~~~!!!!

ผลาญจิต~~~~~~~!!!

เป้าหมายของคุณคมน์พุ่งตรงมาที่ คุณแกมฟ้า ในขณะที่ ลูกน้อง นับสิบของเค้า โดดออกมาจากพงหญาและล้อมพวกเราไว้

คราวนี้คุณคมน์ไม่พลาดท่าจ้องตาแบบคราวที่แล้ว แมว สีม่วง เบี่ยงตัวไปทางซ้าย ก่อนจะเหวี่ยง อุ้งมือที่ติดไฟสีม่วงแก่นั้นลงไปที่คุณแกมฟ้า

ฟั่บ~~~~~~

คุณแกมฟ้า หลบทัน...แต่หญ้าด้านหลังติดไฟ และเริ่มลามไป ลามไป...

น่าแปลก...ไฟสีม่วงนั้นลามไปเฉพาะหญ้า เฉา สีดำเท่านั้น

ด้วยความที่ หญ้าสีดำนั้นมีน้อยกว่าหญ้าสีขาวนิดหน่อย...เพียงไม่นาน...พวกเราทั้งหมด...ก็ถูกล้อมอยู่ในเปลวเพลิงสีม่วง

ขณะที่ คุณแกมฟ้า และ คุณคมน์..อยู่ด้านนอก วงแหวนเพลิงม่วง ผมและ หนูเปลวเพลิง ก็ติดอยู่ข้างไหนกับลูกน้อง อาณาเขตสีม่วงกว่า10ตัว และ หน่วยลาดเวน ขาว-ดำ ที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง อีก5ตัว

แน่ล่ะ...ตอนนี้สถานการณ์คับขัน...

แต่ดูหนูแกมฟ้าจะไม่เห็นเป็นแบบนั้น....

เมื่อ พวกนั้นกระโจนเข้ามา...

เธอก็กางเล็บ และตวัด คม แหวกอากาศสู่เป้าหมายอย่างไร้ความปราณี

แง๊ว~~~~~

ทหาร เขตสีม่วง 2 ตัวโดนเล็บนั้นต่อเนื่องเข้าไปทั้ง ซ้ายและ ขวา จน บนหน้าผากมีแผล เหวอะ เป็นรอบเล็บทับซ้อนกันอยู่ ด้วยความลึกของแผลทำให้ทั้งคู่ลงไปนอน กลิ้งอยู่บนพื้น

และตามฟอร์ม...ผมก็หลบอย่างเดียวเหมือนเคย....

และก็แน่นอนอีกเช่นกัน...ที่ผมหลบได้ไปเรื่อยๆอีกแล้ว...จะว่าฝีมือทั้งหมดก็ไม่ใช่เพราะบางทีผมก็รู้สึกว่า มีลมประหลาดหอบผมไปทิศทางหนึ่ง ทั้งๆที่ผมไม่ได้ตั้งใจ... และ วูบ หลบพ้นพอดี...

พวกคุณ ทหารหน้าโฉดทั้งหลาย รุมมากเข้า...ผมและ หนูเปลวเพลิง ก็เริ่มออกอาการเหนื่อย...

ตอนนี้สถานการณ์ไม่ดีขึ้นเท่าไหร่....เหล่าทหารที่กำลังฟาดฟันกับพวกผมเหลืออยู่ประมาณ 6-7ตัว อีกเดี๋ยวพวกที่โดนนู๋ เปลวเพลิง ฟาด หน้าเหวอะไปนั่น ก็คง ทนเจ็บกลับมาแก็แค้นน้องนู๋อีกแน่

...........

ภายใต้ความกดดันในวงเพลิง สายตาผมเล็ดลอดผ่านช่องว่างระหว่างเปลวเพลิงเล็กๆออกไปเห็นคุณแกมฟ้ากับคุณคมน์พอดี

ไฟที่อุ้งมือยังคงลุกโชติช่วง....

แวว สังหารในตาสีฟ้า ยังคงส่องประกาย...

แกคิดจะทำอะไร...

แมวดำถาม ในขณะที่หาวิถีทางสบตาฝ่ายตรงข้ามให้ได้

ฆ่าแก...

แมวม่วง ตอบ เปลือกตาปิดสนิทลง โดยไม่ลังเลว่าจะโดนโจมตี ตอนหลับตา

..แกไม่ทำเองแน่..ใครก็รู้ว่าแก ไม่ชอบให้ลูกน้องมา เจอกับชั้น...มันเกิด ความเสียหายต่อฟากแกมากกว่าชั้นตัวเดียวซะอีก....

พัดพาย...

คงงั้น... เทีบกันแล้ว ระหว่าง แก กับ กองทัพ โมโนทอเรี่ยน ทั้งคณะ...ความเสียหายในการ ปะ กับแกมันก็น้อยกว่าอยู่ดี...

รักลูกน้องจริงนะ...เวลาแบบนี้น่ะ....

...รักตัวเองก่อนเถอะ...

ร่างสีดำ กลืนกินไปกับความมืดแห่งรัตติกาล เบื้องบน อุ้งเล็บกางออก พุ่งตัวลงสู่ แมว ที่กำลังปิดกั้นปราสาทการมองเห็นของตนเอง ด้านหน้า

แมวสีม่วง หมุนตัว เปลวไฟหายไปวูบหนึ่ง ก่อนจะลุกโชนกลับมาอีกครั้งในเสี้ยววินาที

ฟุ่บ~~ แมวดำหวดลง

แมวม่วง หมุนตัวหลบทัน และฟาดอุ้งมือติดไฟนั้นลง

แมวดำยุบตัวลงอีก สะบัดหน้า ประจันกับแมวม่วงอย่างรวดเร็ว

เพลิงที่ฟาดลงไปหยุดกึก หลบสายตาแทบไม่ทัน แต่กระนั้นก็ยังหลบได้แบบเฉียดฉิว...

แกมฟ้าบิ้มกริ่มในใจ...เมื่อครู่นี้ ตาของเค้าปะกับ คมน์แล้วแม้จะน้อยนิดก็ตาม ถ้าวลีต่อไปนี้ทันเวลา

สะเก็ดฝันร้าย~~~

ความเสียหายก็เทียบเคียง ผลาญจิต ของจริง

สิ้นคำ คมน์ ก็ทรุดลงทันที

โดยปราศจากเสียงร้องใดๆ เค้าเงยหน้าขึ้น จ้องตาแกมฟ้าโดยตรง...

แบบไม่คิดอะไรทั้งนั้น...ช่วงเวลานี้...ต้องแลกกันด้วยชีวิตล่ะ....

...............................

ผมเห็น ทั้งคู่เพียงแว่บเดียว เปลวเพลิงก็ หลอมตัวติดกันใหม่

อ๊ะ~~แง้ง~~~~

โอ้ย~เกือบไป เล่นกันทีเผลอแบบทีก็แย่สิ

เมื่อสติสัมปชัญญะกลับคืน...ผมก็เพิ่งรู้สึกตัวว่า หนูเปลวเพลิง โดนล้อมกรอบอยู่....

และ อุ้งมือทั้งหลายก็กำลังจะเหวี่ยงลง~~~!

ผม ยึดกล้ามเนื้อขา และสปริงตัว ออกไป ขอร้องล่ะ ทันที นอกจาก แมวตัวที่ตะปบผมตัวตะกี๊แล้ว ทั้งหมด ก็ล้อมกรอบหนูเปลวเพลิงอยู่ทั้งหมด

แต่...ไม่ทันซะแล้ว~!! ร่างของหนูเปลวเพลิง ถูกซัดกระเด็นเข้าไปในกองเพลิงร้อนระอุ~~!!

เหล่า เส้นโค้งสีม่วงพลิ้วสะบัดตามรอยหยักของไฟ มันกลืน ร่างสีแดงของแมวน้อยไปจนหมด เธอไม่หลุดออกไปข้างนอก...ผมไม่สามารถเห็นเธอข้างนอกได้... ร่างของเธอ...ถูกเผาผลาญอยู่ภายในเปลวเพลิงนั้น.

...ผมไม่สามารถกล่าวคำใดได้อีก...

...ไม่สามาถหลบการโจมตีที่ประดังประเดเข้ามา...

...ไม่สามารถ..

...เมื่อผมไม่สามารถ ปกป้องแม้แต่แมวตัวเล็กๆตัวเดียว...

แมวทุกตัวใกล้เข้ามา..

ใกล้เข้ามา...

.

ในห้วงวินาทีนั้น...

พลังหลับ...

ถูกกระตุ้น...

เพลิงแดง....