Annu's Blog

มีคนพูดไว้ว่า ความเจริญ แปรผกผันกับ จิตใจของมนุษย์..

ประตูที่กำลังเลื่อนปิดลง

ก็เป็นส่วนหนึ่งของการลดน้อยถอยลงของระดับจิตใจด้วย..

...

ฟั่บ~~~~!!!

ปลายเหล็บของทหารแมวตัวขวา ตวัดเข้าที่หางของผมพอดิบพอดีถ้าผมโดดช้ากว่านั้นซักครึ่งวินาทีมันคงแหวกกบาลผมไปครึ่งหนึ่งแล้ว

แต่เหตุการณ์กระบาลแยกนั้นยังไม่หมดความเป็นไปได้ แมวตัวหน้าของผมเหวี่ยงอุ้งมือลงมาแล้วดูจากระดับคงลงบนหัวผมได้ไม่ยากนัก

โดนธรรมดาก็จะตายอยู่แล้วนี่พี่แก โดดตบ แบบกะพิฆาตคาบเส้น

ตัวเค้าลอยลิ่ว..

ตัวขวากะไม่โดนแน่ เพราะตวัดฟ่างไป

ตัวซ้ายหลบพ้นได้เฉียดฉิวไปแล้ว

ตัวหน้า...

ช่องนั้นแหละ~!

ควับ~~~~~~~!!!!

นั่นแหละมันลงมาแล้ว!!

เร็ว~~!!ช่องเหลือไม่มากแล้วนะโว้ย~!!

แน่นอนประตูก็กำลังจะปิดลงเหมือนกัน

ฟึ่บ~~~~~!!

....

มันคือเสียงอะไรน่ะเหรอ..?

เสียงผมแหวกอากาศพลิกตัวลงน่ะสิ~!!

หลังผมไถลลอดแหวกหญ้าลอดใต้ขาทหารแมวผู้กระโดดลิ่วขึ้นไป ขอร้องเถอะ ขอให้แรงที่ผมพลักตัวไปเมื่อกี๊พอสำหรับลอดประตูไปได้เถอะ

คุณทหารทั้งหลายเห็นดังนั้นก็ไม่รอช้า ทันทีที่ขาคุณตัวหน้าแตะถึงพื้น ร่างทั้ง3ก็กระชั้นเข้ามาที่ประตูขณะที่ร่างของผมผ่านไปครึ่งหนึ่งแล้ว

ดึงมันออกมา~~~!!!

ดึงเลยยัยหนู~~!!

เอาละเหวย~ครึ่งตัวอยู่ข้างนอกครึ่งตัวอยู่ข้างใน อย่างนี้โดนผ่าเป็นแตงโม2ซีกแน่แง้ว~!!

แอ้ก~~อึดอัด~~!!

ประตูมันก็บีบไปเรื่อยเลยแฮะ~หยุดบ้างสิคร้าบ~~!!

3..2..ดึงสุดแรงเลย~~~!!!!

เหวอ~~~~~!!!

ในที่สุดผมก็หลุดออกมา...

ทายสิครับว่าฟากไหน...

ว้าก~~~~~!!!

เฮ้ย~~~~!!ไอ้หนู~~~!!!

ใช่...

...อย่างที่คุณคิดนั่นแหละ...

เจ้าบ้านี่~~!!ยังงี้มันเสียวไส้เกินไปแล้วว้อย~~!!!

แฮะๆ..ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ..อ๊ะ..ขนที่หางโดนหนีบคาไปกระจุกนึงแฮะ..

มันเข้าไปแล้ว~~!!!มันเข้าไปแล้วว้อย~~!!! แกไปหอส่งสารที่2 และ 3 แล้วส่งข่าวเข้าไปบอก พวกที่อยู่ข้างใน ป้องกัน โมโนรูม ด่วนที่สุด...

ไป~~!!!!!

สิ้นเสียง แมวทั้ง3ก็กระจายตัวกันไป ที่หอบังคับการอันเป็นสถานที่ส่งคลื่นวิทยุรายงานข่างตอนกลางคืน เมื่อประตูโมโนแท้งค์ปิดตายลงแล้ว

หอ2-3เหรอ...คงประมาณ20นาทีได้..

จากประตูตะวันตกไปถึงโมโน ว้อยซ์ คงใช้ซักประมาณ30นาทีมั้ง..

การคำนวณเวลาในการวิ่งไปถึงหอส่งข่าวและปรับจูนคลื่นส่งเข้าสู่โมโนแท้งค์ เป็นเรื่องกล้วยๆสำหรับคุณแกมฟ้า ความคุ้นชินในสถานที่แห่งนี้บ่มเพาะให้ในสมองของเค้าจดจำรายละเอียด ณ สถานที่นี้ราวกับ หลังฝ่าเท้าของตนเอง

เพราะงั้น..10นาทีหลังการโจมตี จะประดังประเดเข้ามา ลิฟต์จะถูกปิดบันไดจะถูกล้อม สิ้นทางทั้งหมดภายในอาคารหลังนี้จะถูกปิดตายโดยสิ้นเชิง ..

เหนือศรีษะของพวกเราคือบันไดหนีไฟสนิมเกรอะสูง 56 ชั้น สายลมที่พัดแผ่วผ่านรูโหว่สีทองแดงบนบันไดสร้างเสียงกรอดแกรด ราวกับมันจะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ

โอเคนะ~

ครับ..

สิ้นคำ...

พวกเราจึงดันตัวพุ่งขึ้นบันไดซอมซ่อนั้นไป สุดฝีเท้า...

..11..

ตัวอักษรสีแดง ลอกเป็นขุยอยู่ตามพื้นซ้ำยังถูกจับด้วยฝุ่นเกรอะกรัง แต่ตัวเลขตัวโตจนน่าสะพรึงกลัวนั้นยังคงมองเห็นได้อย่างชัดเจน

แฮ่ก~โอย~~เกือบตายแล้วคร้าบคุณแกมฟ้า~~~~

เกือบตายอะไรล่ะ โมโนว้อยซ์ มันอยู่ชั้น54ว้อย~!!

อีกอย่าง..

..มาเหนื่อยที่ชั้นนี้ก็ไม่ดีแน่..

สายตาของคุณแกมฟ้าเหลือบมองทางประตู...

ใช่ประตู..

ประตูที่เลข 11 ตัวใหญ่นั้นแปะอยู่...ถึงแม้ประตูจะเล็ก และ ตัวเลขก็เกินออกมา มากมาย แต่ก็ดูราวกับว่า เลข1ทั้งคู่อยู่บนบานประตูเหล็กเก่าโทรมพอดิบพอดี

..โมโนแท้งค์มีทหารพิเศษป้องกันอยู่5ตัว..

แมวดำเริ่มพูด

ในเขตที่5ตัวนั้นดูแลจะไม่มีแมวตัวอื่นอยู่เลย..ซักตัว..

ครึง~~~~!!

ละอองฝุ่นกระจายตัวออกมาจากบานพับ ประตูซึ่งดูเหมือนจะไม่ถูกเปิดมาเป็น10ปีนั้นถูกดันให้เปิดจากภายใน ทีละน้อย..ทีละน้อย

ครืน~~~~~!!

..เอามาก็เกะกะเปล่าๆ..

ครืน~~~~!!

เอ่อ...คุณแกมฟ้าครับ..

เขตที่พวกนั้นอยู่...

คือประตูหนีไฟตะวันออก..ชั้นเลขซ้ำ..ที่นี่ไงล่ะ..

...............

ราชา~~~~~~~~~~~~~~!!!!!!!!!

...................

...อันดีซิม...