Annu's Blog

อันดีซิม คือ เลข11ในภาษาลาติน..

อันดีซิมคือโค้ดของหนึ่งในห้าผู้รักษาการ แห่งประตูหนีไฟตะวันตกชั้นเลขซ้ำ..

อันดีซิม..

..คือผู้ส่งคืนความเจ็บปวด

แมวสีเทาทึมกระโจนออกมาจากช่องประตูนั้น ร่างนั้นแม้อาจจะไม่ได้เป็นสีเทา แต่กลุ่มฝุ่น เขม่า ก็จับกลุ่ม คลุมร่างนั้นไว้

แมวฝุ่นเกาะสัมผัสพื้นตรงกลางระหว่าง คุณแกมฟ้า กับผมและหนูเปลวเพลิง เค้าชำเลืองหางตามองแมวดำอย่างไม่เป็นมิตรนัก ท่าทีเหมือนจะพุ่งเข้าใส่ทุกเวลา

ไม่เจอกันนานนะ...หมายเลข 11...

แน่นอน...อดีตราชา...

สิ้นประโยค อันดีซิมก็พุ่งเข้าหานู๋เปลวเพลิงโดยฉับพลัน

ฟ่อ~~~~~~~~~~!!

เธอตะปบคืนอย่างง่ายดายและแม่นยำ..เล็บแหลมคม3ส่วนคาลึกอยู่บริเวณแก้มขวาของ แมวหมายเลข11

3...

โดยไม่มีท่าทีทุกร้อน อันดีซิมสะบัดหน้าอย่างแรง..ทั้งๆที่ยังมีคมเล็บปักคาหน้าอยู่3แผล

7..แล้วสินะ...

แกมฟ้ารำพึง...ถึงแม้จะรู้อยู่ตลอดว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นไร แต่แมวดำก็ยังคงมองดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างเยือกเย็น

ไม่ใช้..ฝันร้ายเรอะ...

แมวเทาคำรามในลำคอ อย่างไม่พอใจ

แล้วแกจะเสียใจ...

ตบไอ้ก้อนฝุ่นนั่นอีกซักรอบซินังหนู..

ทันทีที่ได้ยิน นู๋เปลวเพลิงก็วาดอุ้งมืออีกข้าง ฟาดเข้าที่แก้มอีกข้าง จนเล็บที่ฝังอยู่หลุดออกมา ไม่เท่านั้น แมวน้อย ย่อตัวลง แล้วพุ่งขึ้นงับคอที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงนั้นเต็มปากดต็มคำ

..อันดีซิมไม่ร้องซักแอะ..

11...

แมวดำและเทา พูดขึ้นพร้อมกัน...

เป็นสัญญาญของการโจมตีระลอกแรกของ ผู้รักษาการหมายเลข11...

อินฟิเทียร์...

.

คว้าง....

ฟู่ว~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

แสงสว่างปรากฏวาบขึ้นจากรอยแผลเหวอะหวะทั้ง11

ก่อนที่แผลเหล่านั้นจะถูกดีดออกจากร่างโทรมไปทั่วอาณาบริเวณ ดีดออกมา...คือ ออกมาเป็นรูปแผลราวกับลอกสติ๊กเกอร์แล้วปาใส่คนอื่นก็ไม่ปาน

คงไม่ต้องเดา.ว่าถ้าโดดสติ๊กเกอร์สีเลือดนั่นเข้าไปจะเป็นยังไง

เป็นไงล่ะราชา~~!!!

แผลนั่นไม่ใช่ แผลเมื่อตอนที่แกเป็นราชาอยู่หรอกนะ ความรุนแรงจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ถึงเป็นแก็....~~~!!!

...สัญลักษณ์สีดำ

...ที่2...

...สิ้นสูญ...

ฟุ่บ....

ฟุ่บ..ฟุ่บ..ฟุ่บ..ฟุ่บ..ฟุ่บ..ฟุ่บ..ฟุ่บ..ฟุ่บ..ฟุ่บ..ฟุ่บ..ฟุ่บ..

เสียงเหมือนฟาดผ้าห่มนวมดังขึ้น11ครั้ง..

ท่ามกลางความมืดมิดที่กลืนกลินพวกเราเข้าไปโดยไม่ทันรู้ตัว...

..อะไร...?

เสียงของอันดีซิมดังขึ้นจากมุมใดมุมหนึ่ง

ไม่ใช่ ฝันร้าย นี่นา...

แกก็รู้...

...ว่า ล้างจิต เป็นแค่ขั้นแรกเท่านั้น...

.........

ความมืดค่อยๆจางลง..ปรากฏ...รอยแผลอยู่เบื้องหน้า...

มันยังคงอยู่ที่เดิม...ในอากาศ...ในทางที่มันกำลังจะพุ่งทะยานไป...

เปรี๊ยะ

ก่อนจะเกิดรอยร้าว...ร้าวราวกับกระจก

...แล้วก็แตกออก..

เพล้ง~~~~~เพล้ง~~~~~เพล้ง~~~~~เพล้ง~~~~~เพล้ง~~~~~เพล้ง~~~~~เพล้ง~~~~~เพล้ง~~~~~เพล้ง~~~~~เพล้ง~~~~~เพล้ง~~~~~

มันดังขึ้น 11 ครั้ง

แล้วเศษซากรอยแผลก็ร่วงกราวลงสู่พื้น

แต่ยังไม่ทันสัมผัสซีเมนต์ทึมเทา เหล่าคราบแดงฉานก็ละลายหายไปในอากาศ

แมวเทามองซากเหล่านั้นจางไปด้วยสายตา ปกติ และเสียงตัดพ้อ

...ข้าไม่คิดว่าจะชนะราชาแต่แรกแล้ว...

อันดีซิมหันกลับมามองแกมฟ้า..

ท่านเป็นคนที่น่านับถือที่สุดคนหนึ่งสำหรับข้า...

...แต่ท่านก็รู้ใช่มั้ย..ว่าข้าเป็นแมวยังไง...

ซื่อสัตย์..และ เถรตรง...

ใช่...

รอยยิ้มปรากฏขึ้นอีกครั้ง...

ตอนนี้ข้าคือ..ทหารของ พัดพาย...

...แม้จะตัวเดียวแต่ก็ถือว่าเป็นกำลัง....

รีอินฟิเทียร์

ฉับพลัน รอยแผลที่ดูราวกับจะหายไปแล้วในอากาศกลับปรากฏขึ้นจากจุดที่ไม่มีอะไรเลย และค่อยๆกลับมารวมที่ ร่างกายอันปกคลุมด้วยฝุ่นและรอยแผล

และทันที ที่ แผลทุกอย่างอยู่ในสภาพเดิม..ก่อนที่เค้าจะแพร่มันออกไป..

เอ็กซ์โพลซิ่ง~~~~!!!!

ตูม~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!!!!!

แผลทั้งหลายกระจายออกจากตัวผู้เป็นเจ้าของอีกครั้ง มันพุ่งเข้าหากำแพงอย่างบ้าคลั่ง รอยแผลทั้ง 11 สัมผัสผิวปูนพร้อมๆกัน ความเสียหายย่อมเกิดมากกว่าครั้งละอัน...

วิ้ว~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ผนังเป็นรูโหว่...ลมไหลทะลักเข้ามาไม่ขาดสาย อากาศเย็นยะเยือกภายนอกกรีดแทงผิวที่เพื่งหลุดพ้นจากรอยแผลให้กลับมาปวดแปลบอีกครั้ง

...คิดจะทำอะไร...

แมวดำถามด้วยท่าทีปกติ

ฉุดพวกแกลงไปซักคน2คนน่ะสิ...

อันดีซิมพลิกตัวหันทางปุยเมฆ เป้าหมายคือพุ่งชนให้ตกลงไปพร้อมกันทั้งคู่...

ใกล้เข้าไป~~~

ใกล้เข้าไป~~~

หยา~~~~~

ใช่...

...แมวขาวหลบได้ตามฟอร์ม...

ว้าก~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!!!!

ผู้รักษาการหมายเลข 11 ร่วงลงสู่พื้นหญ้าขาวสลับดำเบื้องล่างตามแรงโน้มถ่วงของโลก ถึงแมวจะเป็นสัตว์ที่มีกล้ามเนื้อยืดหยุ่นสูง แต่ลองตกจากตึก 11 ชั้นแล้วอย่างน้อยก็คนต้องขาหัก และเมื่อตกลงไปแล้ว..ก็หมายความว่าไม่มีทางกลับเข้ามาได้อีกจนกว่าจะถึงเวลา

วู้ว~~~~~~~~~~~~~~~~

ทั้ง3 ได้แต่ฟังเสียงลมกรรโชกหวีดหวิว...

ไม่ใครขยับหรือพูดอะไร...

เพราะทั้งหมดรู้...

...สายลมคืนนี้...

...ไม่ใช่ลมแห่งราตรี...อันปกติ...

ว้าง~~ว้าง~~ว้าง~~ว้าง~~

จากทิศที่ตกลงไป อันดีซิมปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง!

ใต้อุ้งเท้าของเขาแทบจะเรียกได้ว่าไม่มีอะไรเลย...แต่ถ้าสังเกตุดีๆจะเห็น รอยลมดีดตัวเป็นวงม้วนสู่จุดศูนย์กลางอย่างรวดเร็วและรุนแรง

ลมพายุที่พยุงเค้าขึ้นมา..แน่นอน..ไม่ใช่ลมที่พัดอยู่เป็นปกติทุกคืน...

...มันเป็นลมอันหนาวเหน็บ เยือกเย็น ..และเจ็บปวดกว่านั้นมากนัก...

แม้อันดีซิมเองก็ยังสับสน เพราะไม่คิดว่าจะได้พบกับลมสัมผัสนี้...ณ ตอนนี้

ลมของพัดพาย....