Annu's Blog

"ทัศนะศึกษาที่ ม.โทได?"

เด็กสาวผมสีเกาลัดพูดทวนประโยคของครูประจำชั้น ที่เดินคู่กันอยู่บน ระเบียง กว้าง ยังกะทางด่วนมอเตอร์เวย์ แห่งโรงเรียน มาโฮระ.. ถึงแม้ในประโยคจะดูมีส่วนที่น่าจะดีใจเยอะแยะ แต่ใบหน้าของเธอกลับเหนื๊อยเหนื่อย ราวกับไปแข่งมวยปล้ำเวิร์ล ทัวร์มา

"ครับ..ช่วงปิดเทอร์มฤดูร้อนนี้ เป็นการปลุกให้นักเรียนเริ่มตื่นตัว อ่านหนังสือกันด้วย.."

เด็กชายตอบกลับ ด้วยสภาพที่ไม่น่าจะเป็นครูมัธยม ทำให้น้ำหนักและความน่าเชื่อถือลดฮวบฮาบไปในหลายๆเรื่อง แต่ก็ยังเป็นที่ชื่นชอบของนักเรียนห้อง 3A ในควบคุม.. ในขณะเดียวกันก็เป็นที่เกลียดชังในฐานะตัวขัดจังหวะชั้นดีคนหนึ่ง (อือ..นะ..)

"..หลังจากเพิ่งกลับจากทัศนะศึกษา.. ที่ชั้นต้องซัดกับ ไอ้ตัวหื่น ปิศาจเป็นพัน แล้วก็ผีดูดเลือดอมตะที่อยู่ห้องเดียวกันเนี่ยนะ..นี่คิดจะฆ่ากันรึไงย้า~~~~!!"

"โอ๊ยยยย~~~คุณอาซึน๊า~~ผมยังไม่ได้บอกซักคำเลยนะว่าโรงเรียนบังคับไปทุกคนน่ะ~~~"

"ไม่รู้ล่ะ~~~~หัวเด็ดตีนขาดยังไงชั้นก็ไม่ไปเด็ดขาดเข้าใจม๊าย~~~~~~~"

อาซึนะ เพิ่มแรงกดจากหมัดของเธอลงบนหัวเนกิ และด้วยเสียงร้องโอดโอยของคุณครูตัวน้อย นักเรียนตามห้องข้างทางก็อดไม่ได้ที่จะแว่บออกมาดู..

.....


'กึง กึง กึง กึง กึง กึง'


"สุดท้ายก็ต้องมาจริงๆซะด้วยสิ.."

ลูกปืนสีขาวพุ่งไปบนราง ด้วยความเร็วสูงที่สุดในโลก ข้าวกล่องบนตัก ดูสดใสน่ากินตรงข้ามกับ อาซึนะที่ทำหน้าหมองแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่..

และ.. ถ้าข้าวกล่องสดใสร่าเริง ให้คุณลองนึกถึงสภาพสวนสัตว์เขาเขียวตอน ถูกบอมบ์ก่อกวนแล้วสัตว์หลุดออกมาเพ่นพ่าน หรือไม่ก็ตอนที่โยนขนมปังลงไปในน้ำแล้วปลาเป็นร้อยก็พุ่งพรวดขึ้นมาแย่งกันงับ.. ให้คูณด้วย 10 บวกด้วย 100 แล้วยกกำลังสอง..

..นั่นคือสภาพของห้อง 3A บนชินคันเซ็นในตอนนี้..

"กรี๊ด~~~~!!!คุณครูเนกิ...ยะ...อย่าเพิ่งนะค้า...อย่าเพิ่งปล่อยข้าวเช้าออกมานะค้า....ใครก็ได้ เอาถุงมาที๊~~~~!!!"

"คุณหัวหน้า~หาถุงไม่ได้เลยอ่ะ...เอาเป็น...ถุงเท้าได้มั้ยคะ~~~~"

"จะบ้าเร้อ~~~~~~~"

อาซึนะ ผู้กำลังเซ็งไม่มีอารมณ์ร่วมกับสถาการณ์วุ่นวายนี้เลยซักนิด.. ตอนนี้สิ่งที่เธออยากทำที่สุด ฟาดหัวอีตาเนกิแล้วกลับบ้านนอน.. แล้วเธอก็คิดขึ้นมาได้..ถึงสิ่งที่ขาดไป ในความวุ่นวายตอนนี้

"..โคโนกะ กับ เซ็ตสึนะ ล่ะ.."

.....

"ทำไงดีล่ะ เซ็ตจัง ตกรถไฟซะแล้วสิ.."

คุณหนูแห่งบ้านโคโนเอะ เผลอตื่นเต้นกับการไปทัศนศึกษามหาวิทยาลัยอันดับ 1 ของโตเกียวไปนิ๊ด.. เลยนอนไม่หลับตั้งแต่ช่วง สองทุ่มจนถึงตี3..พอรู้ตัวอีกที ก็8โมงซะแหล่ว(*หมายเหตุ..ไม่ได้นอนดึกเพราะเซ็ตจังหรอกนะ - -)

"งั้น..เดี๋ยวชั้นเรียก ฮ. ให้มั้ยคะ คงถึงช้าหน่อยแต่คงจะเป็นส่วนตัวมากกว่า.."

องค์รักษ์น้อยทำท่ากระวนกระวายใจ แกมรู้สึกผิดเล็กๆที่เธอเองก็ตื่นสายเหมือนกัน (*หมายเหตุ..ก็ไม่ได้นอนดึกเพราะโคโนจังเช่นกัน = = )

"ไม่เอาหรอก..ถ้าขึ้น ฮ.ไปก็ไม่ได้อารมณ์สิ.."

(อารมณ์ไหนจ๊ะ?)

ในที่สุดทั้งคู่ก็ต้องนั่งรอรถรอบต่อไป.. โชคยังดีที่กระเป๋าทั้งหมดขนไปรอบเดียวก่อนวันออกเดินทางทำให้สัมภาระในตัวทั้งคู่แทบจะไม่มีเลย..

รถไฟแล่น กึง กัง กึง กัง แต่เงียบกริบเมื่อเทียบกับรถไฟหัวจักรไอน้ำ.. เด็กสาวสองคนนั่งคู่กันบนเบาะผ้านุ่มสบาย..ในโบกี้มีคนไม่มากนัก นอกจาก โคโนกะกับเซ็ตสึนะแล้วก็มีเพียง คู่สามี-ภรรยา 20ปลายๆ ที่ดูยังไง๊ ยังไงก็เพิ่งแต่งงานและมา ฮันนีมูนกันชัดๆ.. กับคุณตา-คุณยายอีกคู่หนึ่ง..ซึ่งก็ไม่แน่ว่ามาฮันนีมูนกันเหมือนกัน = ="

"หิวรึยังเซ็ตจัง~"

โคโนกะดันตัวออกจากเบาะ นั่งค้อมหลังลงให้มองหน้าเพื่อนสาวได้ชัดเจนยิ่งขึ้น.. การเคลื่อนไหวที่ไม่ได้คาดเดา กับดวงตากลมโตทำให้เซ็ตสึนะ ถึงกับสะดุ้งน้อยๆ พร้อมกับใบหน้าชมพูระเรื่อ..

"อ่ะ..เอ่อ..แล้วคุณหนูล่ะคะ..หะ..หิวรึยัง..เดี๋ยวชั้นไปเอาข้าว.."

"อ๊ะ~อ๊ะ~อย่าเชียวนะ~~"

เซ็ตสึนะถูกผลักให้นั่งลงขณะที่กำลังพยายามจะลุกขึ้น ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่รู้ตัว แต่มือนุ่มๆของโคโนกะ ก็เผอิ๊ญ สัมผัสกับหน้าอกของเธอพอดิบพอดี..นั่นยิ่งทำให้ใบหน้ายิ่ง แดง เป็นทุเรียน..เอ้อ.. มะเขือเทศใหญ่..

"เดี๋ยวชั้นไปเอามาให้~"

แล้วเธอก็เดินออกไป..ทิ้งให้องค์รักษ์สาวนั่งเอ๋ออยู่ตรงนั้น.. เมื่อตกอยู่ในสภาพโดดเดี่ยวแล้ว..สภาพแวดล้อมจึงเริ่มมีผลกระทบต่อเธอบ้าง..

เซ็ตสึนะเพิ่งสังเกตุว่า คู่ฮันนีมูนที่นั่งเยื้องไปนั้น..สวี๊ท สวีทกันขนาดไหน..

"อ้ะตัวเอง เค้าป้อนนะ~อ้าม~~~"

"อ๊ะ~ดูซิ๊กินไม่ระวังเลยเม็ดข้าวติดปากแน่ะ~"

...

"อ้ะ~เซ็ตจัง เค้าป้อนนะ~อ้าม~~~"

...เอ่า...อะไรๆมันจะง่ายขนาดนั้นเลยเรอะ...เซ็ตสึนะรู้สึกสับสนกับภาพที่ปรากฏขึ้นในสำนึก...ทำไมมันเหมือนจริงอย่างนี้นะ...แต่จริงๆมันก็คงเป็นภาพที่เราคิดไปเองใช่มั้ยเนี่ย~!?

"เซ็ตจาง~~เซ็ตจางจ๋า~~อ้าปากสิ~~~" (เดี๋ยวก็ป้อนแบบ เม้าท์ ทู เม้าท์ ซะหนิ..)

เฮ้ย...เหมือนจริงเกินไปแล้ว...เหมือนโคโนจังจริงๆด้วย..แต่ถ้าเราเผลออ้าปากแล้วไม่มีใครอยู่ตรงนั้นขึ้นมาล่ะ หน้าแตกกระจายแน่.. เอ่อแต่คิดไปคิดมา มันก็เหมือนกับหาวนั่นแหละมั้ง.. คนเราจะมีความสุขกับจินตนาการณ์ของตัวเองบ้างก็ดี(มั้ง)นะ ..เอ่อ..งั้น..อ่า...ก็ได้ค่ะ

"อ้ำ~~"

"เป็นไงเซ็ตจัง~อร่อยมะ?"

...ไม่ช๊าย...ไม่ใช่แล้วล่ะ...ทำไมจินจนาการณ์มันถึงมีรสชาติด้วยล่ะเนี่ย....ไม่นะเราเผลอกินข้าวที่คุณหนูป้อนเข้าไปซะแล๊วววววววว (เซ็ตจังผู้วิตกจริต..)

"...อ่ะ...เอ่อ...อือ...อะ..อร่อยค่ะ..."

นอกจากเซ็ตจังจะเหวอรับประทานแล้ว ยังมีอากาศตายด้าน เรื่องรสชาติ..ไม่ได้มีความรู้สึกเลยว่าไอ่ข้าวกล่องนั่นน่ะโคโนกะทำเอง..

"ดีจัง...ชั้นทำเองเลยนะ....อ๊ะ เซ็ตจัง~ ที่แก้มแน่ะ~~~"

คุณหนูโคโนเอะผู้ไม่รู้ตัวเล๊ย ว่าจะทำองค์รักษ์น้อยหัวใจวาย(Y)ตายอยู่รอมร่อ พลิกตัวเข้าหาเซ็ตสึนะแล้วก็...ทำสิ่งที่แม้แต่คุณคู่ฮันนี่มูนฝั่งตรงข้ามยังต้องอาย...

"อ่ะ..อ่ะ..อ่ะ...อ่ะ....คะ...คุณหนูคะ......."

"ง่ำ~~"

โคโนกะใช้ลิ้นสีชมพูของเธอตวัดเม็ดข้ามบนแก้มนวลของเซ็ตสึนะ อย่างไม่รู้สึกรู้สา รู้ร้อนรู้หนาว รู้สึกถึงการมีตัวตนอยู่ของคนอื่นบนรถไฟเลย คนอื่นน่ะเรอะ... คุณสามี-ภรรยาฟากตกข้ามถึงกับตาค้างด้วยความงุนงง ในขณะที่ คุณตา กะคุณยายก็คิดในใจว่า 'ผู้ชายเดี๋ยวนี้มันหายากขนาดนั้นเลยเรอะ..'ไม่ก็..'เด็กสาวสมัยนี้ชอบแบบนี้กันเหรอเนี่ย..'

ปลายลิ้นสัมผัสโดนผิวละเอียดของเซ็ตสึนะเล็กน้อย.. เจ้าตัวถึงกับขนลุกซู่ด้วยความ....(เชินเติมคำในช่องว่าง..) หัวใจเต้นโครม ยังกะ กองทัพสปาร์ตา 300 คนวิ่งกรูกันเข้าแม็คดอนัลด์เพื่อแย่งกันซื้อ แฮปปี้ มีลล์ ชุดสุดท้าย ..หายใจเข้า...ฟู่...หายใจออก...ฟู่...เซ็ตจังพยายามตั้งตัวจากการโดนรุกแล้วขอกล่องข้าวจากโคโนกะมากินเอง..

..แต่เซ็ตจังเอ๋ย...คิดรึว่ามันจะจบลงแค่นี้..

"เซ็ตจัง..ป้อนหน่อยได้มั้ย..."

..ตึ่ง โป๊ะ..

"คะ..คุณ หนู เล่นอะไรคะเนี่ย...."

"เล่นอะไรเหรอ..ก็ชั้นป้อนเซ็ตจังแล้ว เซ็ตจังก็ป้อนคืนให้มั่งสิ.. มากัน2คนแบบนี้เหมือนมาฮันนีมูนกันเลยเนอะ"

เหมือนมาฮันนีมูนกันเลยเนอะ..

เหมือนมาฮันนีมูนกันเลยเนอะ..

เหมือนมาฮันนีมูนกันเลยเนอะ..

เหวอ~~~~ใครก็ได้ช่วยที๊~~~~~(แต่จริงแล้วก็ดีเหมือนกันนะ = =)

"เร็วสิเซ็ตจัง..รอจนเมื่อแล้วนะ~~"(เฮ้ย = =)

"อ่ะ..คะ..ค่ะ...."

เซ็ตสึนะ ตั้งสติรวบรวมความกล้า...แล้วค่อยๆส่งชิ้นเนื้อไก่ขนาดพอดีคำเข้าปากโคโนกะไป...

โกล~~~~~~~~~!!!

"อ๊ะ....ข้าว~~"

ในวินาทีแรกที่เซ็ตจังเห็นข้าวบนแก้มของคุณหนูก็ไม่คิดอะไรหรอก(ตะกี๊แกป้อนไก่ไม่ใช่เรอะ = =)

แต่เสี้ยวนาทีถัดมา...ภาพคุณหนูที่อยู่ใกล้ไม่ถึงมิล...ริมฝีปากที่จวนเจียนจะสัมผัสกันมันก็แว่บขึ้นมา...

"เอ่อ...คะ...คุณหนูคะ..."

อ๊ะ~~~เฮ้ย~~~~เซ็ตจัง.....เอาจริงเหรอนั่น~~~~!!!


และทันใดนั้น (ที่ยังไม่ทันได้เฉลยว่าเซ็ตจังทำอะไรกับโคโนจัง...)

...

ประตูก็เปิดออกแล้วครูเนกิก็พุ่งออกม๊า~~~~~~~~~~

...


"ว๊าย~~~~~~~~~!!!"

เซ็ตสึนะสะดุ้งตื่น..ภายนอกดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ .. เวลาที่ทั้งคู่ออกเดินมาก็เกือบบ่าย5โมงเย็น..อีกไม่นานก็คงจะถึงโตเกียวโดยสวัสดิภาพ..

..ใช่..สะดุ้งตื่น..สรุปแล้วนอกจากรเองที่ทั้งคู่ตกรถไฟแล้วรอขึ้นอีกเที่ยว..นอกนั้นเซ็ตจังผู้น่าสงสารก็ จิ้น(?)เอาเองทั้งน๊าน~~~~

แต่ก่อนที่เธอจะได้ทันขยับตัว...

ก็พบโคโนกะพิงกายของเธอซบบนไหล่..

..เซ็ตสึนะจึงค่อยๆขยับตัวให้เข้าที่... ส่งรอยยิ้มเล็กๆ ให้เพื่อนสาว..

..แล้วเอนคอซบกันโคโนกะ..รอเวลา ที่ชินคันเซนจะวิ่งถึงสถานีปลายทาง..

..แต่ถ้าเวลานั้นไม่มาถึงก็ดีสิ..

-------