Annu's Blog

 

..เธอรักฉันเพราะอะไร..

 

..ชายหนุ่มถามคนรัก..

 

..แสงจันทร์เดือนเสี้ยวส่องกระทบฟองคลื่น ในคืนนั้น..ส่องประกายราวกับดวงดาว..

 

..หญิงสาว นิ่งงันไปชั่วครู่..

 

..เธอตอบเขาว่า..ฉันไม่รู้หรอก..

 

..ดวงตาของชายหนุ่มสะท้อนแสงจันทร์เป็นสีทอง..

 

..เขาจ้องมองเธอ..ยังเฝ้าเพียรถามถึงเหตุผลของความรัก..

 

..หญิงสาวก็ยังคงตอบคำถามเหล่านั้นด้วยคำว่า....ไม่รู้..

 

..ชายหนุ่มโกรธขึ้ง..

 

..เหตุใดคนรักกันจึงบอกไม่ได้ว่ารักกันตรงไหน..

 

..เธอไม่ได้รักฉันจริงหรอก..

 

..หญิงสาวจึงตอบไปว่า..

 

..เธอรักเขา..เพราะ เขามีหน้าตาคมคาย ไร้มลทิน..

 

..เธอรักเขา..เพราะนัยน์ตาของเขาสุกสกาวราวหิ่งห้อยหยอกล้อแสงจันทร์..

 

..เธอรักเขา..เพราะน้ำเสียงของเขาไพเราะราวเครื่องดนตรี..หรือนกน้อยที่ขับขาน..

 

..เธอรักเขา..ด้วยความคิดของเขา..ด้วยจิตใจของเขา..

 

..เธอรักสิ่งที่ทำให้เขาเป็นเขา..

 

.......

 

..แสงจันทร์ยังสาดส่อง แม้เป็นคืนเดือยเสี้ยว..

 

..เสียง ระฆัง ศึกเคาะกังวาน สั่นคลอนกลางคืนให้เคลื่อนคลา..

 

..ข้าศึกบุกมาแล้ว..ใครบางคนร้องป่าว..

 

..ชายฉกรรจ์ผู้ถูกเลือกในการรบต่างจับอาวุธ..

 

..ไม่มีเกราะห์หรือเครื่องป้องกัน..อุปกรณ์เหล่านั้นจะมีก็เพียงชนชั้นสูง และทหารรับจ้างเท่านั้น..

 

..คมดาบรับแสงจันทร์เป็นสีทอง..

 

..เช่นเดียวกับนัยน์ตาของเขาที่จับจ้องหญิงสาว..

 

..ฉันสัญญา..จะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด..

 

..กลับมาพร้อมกับฉัน ที่เป็น ฉัน..

 

..ฉันที่เธอรัก..

 

..เพราะฉันรักเธอ..

 

..ฉันจึงต้องการความรักของเธอด้วย..

 

..หญิงสาวยิ้มให้ทั้งน้ำตา..

 

..มองแผ่นหลังของผู้เป็นรักเดินจากไป..

 

 

..อย่างไม่มีวันกลับ..

 

...........

 

..เช่นเคย..

 ..จันทร์ยังคงสาดแสงระรเอสีทองในคืนเดือนเสี้ยวถัดมา..

 

..ชายหนุ่มเห็นมันจนชินตาเสียแล้ว..แม้จะไม่รู้ตัว..

 

..คืนนั้นที่เขาถามเธอ...ถึงเหตุผลของความรัก..

 

..คืนนั้นที่เขาบอกลาเธอ..ก่อนจะก้าวสู่สงคราม..

 

..และคืนนี้..

 

..ที่เขานอนจมกองเลือด..ท่ามกลางศพอีกนับร้อย..ไม่สิ นับพัน..หรืออาจจะนับแสน..

 

..คาวเลือด และ กลิ่นเน่า ฟุ้งปะปน กับกลิ่นเย็นยะเยือกของราตรี..และไออาบจันทรา..

 

..เขาเกลียดตัวเองเสียเหลือเกิน..

 

..ที่ไม่สามารถทำตามสัญญาที่ให้ไว้ได้..

 

..เขาเกลียดตัวเองเหลือเกิน..

 

..ที่เขาจะไม่เป็นเขา...ท่เธอรักอีกแล้ว..

 

..เหนือสิ่งอื่นใด..

 

..เขาเกลียดตัวเอง..

 

..ที่ไม่มีโอกาศรัก..

 

..หรือถูกเธอรักอีกแล้ว..

 

..คิดได้ดังนั้น..

 

..ชายหนุ่มก็สิ้นใจ..

 

.........

 

..จันทร์เจ้าเอ๋ย..

 

..เธอคิดจะแกล้งกันหรือเปล่านะ..

 

..คืนนี้เธอก็เผยโฉมให้ฉันเห็นเพียงเสี้ยวเดียวอีกแล้ว..

 

..เหมือนคืนนั้น คืนนั้น และ คืนนั้น..

 

..ฉันเองก็ยังแปลกใจ..

 

..ที่ได้เห็นเธอที่คุ้นเคย..

 

..ในวันนี้..

 

 

..จันทร์เสี้ยวถูกหมอกบังจนเลือนลาง..

 

..แม่มดม่านหมอก คลายตัวจากไอขาว..จรดพื้นเปื้อนเลือนแห่งสนามรบ..

 

..เธอมาที่นี่..ด้วยคำขอร้องของใครคนหนึ่ง..

 

..ผู้เป็นรัก..นิรันดร์..

 

..เป้าหมายคือตามหาชายคนหนึ่งผู้สาบสูญไปในเสียงฟาดฟันแลจันทร์เดือนเสี้ยว..

 

..บางทีเธอาจจะพาเขากลับไป..ถ้าเธออารมณ์ดี..

 

..แล้วเธอก็เจอเขา..

 

..นัยน์ตายังคงเบิกกว้าง..สะท้อนแสงจันทร์ที่เลือนลางด้วยหมอกมัว..

 

..ไม่รู้ว่าเป็นบทอวยพรจากสวรรค์ หรือคำสาปส่งจากนรก..

 

..คืนนี้หมอกลงจัด..เธออารมณ์ดีเสียด้วยสิ..

 

..แม่มดม่านหมอกเริ่มร่ายมนตร์ของเธอ เป็นทำนอง..

 

..ท่วงทำนองอัน..เศร้า..เหงา..ทิ่มแทง..และ แฝงไปด้วยความโหยหาอันไม่สิ้นสุด..

 

..ม่านหมอกเอย ลองมาฟัง เรื่องเสียหน่อย..

..จันทราคอย สดับ เสน่หา..

..สัญญาญส่ง สารเสียง สื่อวาจา..

..จากตัวข้า ผู้อยู่เหนือ ห้วงความตาย..

 

..มีชายหญิง คนรัก อยู่คู่หนึ่ง..

..โอดรำพึง พร่ำรัก ยังมิหาย..

..ไฟสงคราม ปะทุขึ้น ทำวอดวาย..

..โอ้ความตาย ที่พรากฉัน ห้ามรักเธอ..

 

..ด้วยอำนาจ แห่งเปลวหมอก เปล่งผลึก..

..ปลุกสำนึก ผู้วายชนม์ ให้ค้นหา..

..ความเป็นไป แห่งก้นบึ้ง ฉานชีวา..

..ลุกขึ้นมา จงเกิดใหม่ ในบัดดล..

 

 

 ..แล้วชายหนุ่ม..

 

..ก็พลันได้มอง จันทร์เสี้ยว ด้วยโสตประสาตอีกครั้ง..

 

..แม้จะไม่ใช่ดวงตาที่งามประกายราวหิ่งห้อย..

 

..เพียงดวงนัยน์ตาข้างเดียว ที่รอดพ้นจากการถูกฝูงการุมทึ้ง..

 

..แม้จะไม่ใช่ผิวพรรณผุดผ่อง และ หน้าตาที่คมคาย..

 

..เพียงผิวแห้งๆที่เต็มไปด้วยรอยเย็บ..และหน้าตาที่ไม่คงเค้าเดิมไว้สักนิด..

 

..แม้จะไม่มีเสียงกังวานราวเครื่องดนตรีหรือนกน้อยขับขาน..

 

...มีเพียงริมฝีปากบางซีดเผือด..ที่ถูกเย็บไว้ไม่ให้ฉีกออกหรือเอื้อนเอ่ย..

 

..แม้จิตใจของเขาจะพังพินไปตามแสงจันทร์ที่กัดกร่อนเสียแล้ว..

 

..เหลือเพียงอวัยวะที่เรียกว่าหัวใจ..ที่ไม่ได้บรรจุวิญญาญ..

 

..หรือ  ความรัก..

 

..เอาไว้อีกต่อไป..

 

..เขาไม่เหลืออะไรที่เป็นเขาอีกแล้ว..

 

...........

 

..อา...จันทร์เจ้า..ถึง จันทร์เสี้ยวที่รัก..

 

..รุ่งอรุณที่พรากเธอจากราตรี..

 

..ก็ไม่ต่างจากความตายที่พรากฉัน..

 

..ไปจากผู้เป็นที่รัก..

 

..เธอคิดเช่นนั้นไหม?..

 

 

..แม่มดม่านหมอก กลับมาที่เมือง..

 

..พร้อมกับสิ่งที่ผู้ขอร้องต้องการ..

 

..ที่หล่อนต้องทำถึงขนาดนี้..เพราะได้รับของตอบแทนมาแล้ว..

 

..ราคาของการคืนชีพ..หญิงสาวจ่ายด้วยความงามทั้งหมดที่เธอมี..

 

..สามีผู้ร่ำรวยที่พ่อของเธอจับให้แต่งงานกันก็ทิ้งเธอไปด้วยความอัปลักษณ์เกินบรรยาย..

 

..หญิงสาวถูกรังเกียจจากชาวบ้านด้วยสภาพกายที่งุ้มงอ..แขนขา อันลีบผอม..ราวกับ 1 ปีของเธอ เท่ากับ 100 ปี ของสังขารอันร่วงรวย..

 

..ผิวของเธอตะปุ่มตะป่ำเหมือนคางคก..ซ้ำหน้าตายังบูดเบี้ยวจมูกงุ้มลงจนดูไม่ได้..

 

..หญิงสาวผู้ซึ่งเคยถูกขนานนามว่างามที่สุดในเมือง..

 

..บัดนี้ต้องยังชีพด้วยเศษอาหารจากกองขยะเนื่องจากไม่มีใครต้อนรับ..

 

..แม้กระนั้น..เธอก็คิดว่าตนไม่เคยตัดสินใจผิด..ที่จ่ายค่าตอบแทนมหาศาลนั้นไป..

 

..เพราะวันนั้นที่เธอรอคอยมาถึงแล้ว..

 

..แม่มดสายหมอก ปลดตนจากการนำพาของไอหมอก..

 

..เบื้องหน้าคือหญิงสาวอัปลักษณ์..ผู้จ้างวาน ของเธอ..

 

..และข้างๆ..

 

..คือ ชายผู้เป็นที่รัก..

 

..แม้รูปร่างจะน่าเกลียดพอกัน..

 

..แต่เธอก็รู้ทันทีว่าเป็นเขา..

 

..เธอโผเข้ากอดซากศพไร้วิญญาญนั้น..

 

..น้ำตาใส ไหลอาบไม่ต่างอะไรกับคืนจันทร์เสี้ยวคืนนั้น..ยกเว้นเพียงแก้มของเธอที่ไม่เนียนนุ่ม หากแต่ ตะปุ่มตะป่ำ อัปลักษณ์..

 

..แต่ก็ไร้ซึ่งการตอบรับ..

 

..หญิงสาวเริ่มพูด..กระซิบเบาๆที่ข้างหูชายหนุ่ม..

 

..เธอเคยถามว่าฉันรักเธอเพราะอะไร..

 

..ในวันนั้นฉันตอบเธอไปว่า ฉันรักหน้าอันคมคายของเธอ..

 

..วันนี้ใบหน้าของเธอแห้งเหี่ยว และซีดเผือด..

 

..ฉันตอบว่าฉันรักเธอเพราะนัยน์ตาใสของเธอ..

 

..วันนี้เธอไม่มีมันแล้ว..

 

..ฉันตอบว่าฉันรักเธอ เพราะเสียงอันไพเราะของเธอ..

 

..วันนี้เธอไม่สามารถพูดอะไรได้เหมือนแต่ก่อน..

 

..ฉันตอบว่าฉันรักเธอเพราะจิตใจของเธอ ความคิดของเธอ..

 

..วันนี้เธอไม่สามารถรู้สึก..หรือคิดอะไรได้อีกต่อไป..

 

..ฉันตอบว่าฉันรักเธอที่เป็นเธอ..

 

..วันนี้เธอไม่เหลือสิ่งแสดงตัวตนแม้เพียงสักนิด.. 

 

..แต่รู้อะไรไหม..

 

..ฉันยังคงรักเธออยู่..

 

..แม้เธอถามได้..ก็อย่าถามฉันเลยว่าเพราะเหตุใด..

 

..สิ่งที่ฉันรู้..

 

..ก็แค่เพียงฉันรักเธอเท่านั้น..

 

..เธอเคยบอกว่าเธอต้องการเป็นเธอ..เพื่อที่จะถูกรัก..และรักตอบ..

 

..ฉันไม่ต้องการขนาดนั้นหรอก..

 

..แม้เธอจะรักฉันไม่ได้..

 

..ขอแค่ฉันได้รักเธอ..

 

..ก็เพียงพอแล้ว..

 

..แม้ เธอ จะไม่เป็น เธอ..

 

..ตราบเท่าที่ ฉัน ยังเป็น ฉัน..

 

.........

 

..ดวงจัทร์จ๋า..

 

..ตอนนี้ฉันรู้แล้วล่ะ..

 

..ว่าแม้อรุณรุ่งจะย่างกรายเข้ามา..

 

..เธอก็จะยังคงอยู่กับราตรี..

 

..แม้จะไม่มีใครเห็น..

 

..แม้จะดับสูญ..

 

..พวกเธอก็ยังคงอยู่ด้วยกันใช่ไหม?..

 

..ฉันเชื่ออย่างนั้น..

 

..แม้คืนนี้แสงนวลจากร่างเสี้ยวส่วน..

 

..จะโดนสะเก็ดไฟและไอร้อน..

 

..ที่ชาวบ้านจุดขึ้นเพื่อเผาแม่มด..

 

..ฉัน และ เธอ..

 

..หากฉันเป็นดวงจันทร์..

 

..และเธอเป็นราตรี..

 

..เปลวเพลิง..ความตาบนี่ ก็เป็นรุ่งสางสินะ..

 

..แม้จะสาดส่องเพียงใด..

 

..แม้จะดับผลาญ..

 

..ชั้นก็จะอยู่กับเธอ..

 

..ฉันสัญญา..

 

 

.................

 

อืม...

 

..ตั้งใจจะให้เป็นแนนวเดียวกับ กาลครั้งหนึ่งความรักนะ..

 

..แต่ยาวชะมัด ="=..

 

..แล้วก็..แรงบันดาลใจค่ะ ขอโทษที่ยืมแนวคิดและคำพูดมานิดหน่อยโดยที่ไม่บอกนะ = =..

 

..ทุกคนก็อย่ายอมแพ้รุ่งสางล่ะ..

 

 

edit @ 13 Oct 2007 22:29:15 by Lunatic