[กาพย์ยานี 11] : กาลครั้งหนึ่งความรัก
posted on 13 Nov 2007 22:40 by yukiannu in -Poem-
ครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว ผู้แวว งามเฉิดฉาย
เจ้าหญิง เอาแต่ใจ ดื้อรั้นได้ ชวนระอา
วันหนึ่ง มีม้วนสาร หากคำขาน องค์ราชา
ยกมอบ พระธิดา ให้เจ้าชาย ที่ดีพอ
และแล้ว ในที่สุด มีการพูด เรื่องสู่ขอ
เจ้าหญิง กำมะลอ ให้เจ้าชาย รวย รูปงาม
แน่นอน นางคัดค้าน ด้วยดื้อด้าน ไม่รอถาม
ราชา ตัดสินความ ว่าต้องแต่ง เป็นสิ้นคำ
...
เสียงก้อง กังวานไหว ในเมืองใหญ่ สุดหลากล้ำ
ฝีเท้า ลงหนักนำ ร่างน้อยสู่ ป่าทะมึน
...
ในโพรง ไม้โล่งกว้าง นางเริ่มกล่าว ทักถามขึ้น
แม้มืดราวเที่ยงคืน ยังเหลือบเห็น ร่างบางคน
เจ้าหญิง พูดอีกครั้ง พลางจดจ้อง ดูอีกหน
พ่อมด ร่ายบทมนตร์ ไม่สนใจ ผู้มาเยือน
เจ้าหญิง อารมณ์เสีย ทั้งอ่อนเพลีย ยากจะเหมือน
พ่อมด ยังไม่เบือน ความสนใจ จากหม้อยา
ความโกรธ พุ่งสูงสุด ชนเขาทรุด เซถลา
เบื้องหน้าเป็นหม้อยา ล้มโครมไป พื้นเปียกปอน
พ่อมด จึงตระหนัก ความโกรธจัก ต้องไถ่ถอน
สาปส่ง สร้างบทกลอน ให้ไร้รัก ตลอดกาล
สารที่ หกจากหม้อ เริ่มเกาะตัว เป็นสีหวาน
ระเหยเป็นไอธาร รวมเป็นเมฆ สีแดงไฟ
เมฆน้อย รีบควบแน่น น้ำหนักแสน เกินทนไหว
เม็ดฝน ตกทันใด ชมพูหวาน ชุ่มโชลม
พ่อมด และเจ้าหญิง ราวบางสิ่ง เข้าถาโถม
เติมเต็ม ใจโทรมๆ ที่ช้ำรัก มาเกินทน
ด้วยฤทธิ์ ยาเสน่ห์ ซึ่งสนเท่ ปรุงเปปน
ในหม้อ ที่ตกวน ด้วยแรงชน จากสตรี
...
วันงาน ผ่านมาถึง เจ้าชายซึ่ง แสนสุขี
ยืนรอ อิสตรี ผู้ซึ่งเป็น คู่ครองตน
เจ้าหญิง ปรากฏกาย งามเฉิดฉาย กว่าหลายหน
บาทหลวง ขอเบื้องบน เฝ้าอวยพร ให้อยู่ดี
แต่แล้ว ทันใดนั้น แสงพลันสาด ซึ่งไร้สี
แสบตา เท่าทวี ที่อาทิตย์ จะส่องมา
พ่อมด เผยตนขึ้น เมื่อคนอื่น ยังผวา
โอบเอว บางตรงหน้า หายวับไป พ้นเขตเมือง
...
เจ้าชาย ทรงโกรธเกรี้ยว ยกทัพเที่ยว ตามต้นเรื่อง
ประกอบ ต่อฟันเฟือง ให้ขับไป เพื่อรักตน
...
พ่อมด หยุดลงพัก กองทัพจัก มาอีกหน
จึงได้ ลงแรงตน สร้างหอคอย สูงถึงดาว
อิฐหนัก สีเศร้าหมอง นอนกองกัน อย่างเหงา เหงา
กระเบื้อง สีดำเทา ใหญ่เท่าฟ้า หนาเท่าดิน
ความกว้าง แต่ละชั้น รวมกันเท่า นทีสินธุ์
บันได เปี่ยมแรงริน ยาวเท่าสุด ทางรุ้งลาย
พ่อมด กระซิบซาบ ระบายภาพ ฝันสดใส
เธอรอ ไม่นานไป ฉันจะกลับ มาหากัน
แต่ด้วย ทุ่มใจรั้ง ในการสร้าง หอสวรรค์
พ่อมด ร่วงลงพลัน และถูกฆ่า อย่างง่ายดาย
เจ้าชาย รีบรุดเร่ง แม้ไม่เห็น ซึ่งจุดหมาย
กองทัพอันเกรียงไกร เริ่มล้มตาย ตามเส้นทาง
...
สุดท้าย บนรางทอด ตลอดกาล ที่เฝ้าถาง
ประตู ที่ปลายทาง อยู่เบื้องหน้า แค่ขั้นเดียว
ความเหนื่อย เกินจำกัด มัดสองขา ราวหนักเหนียว
พยาม เค้นค้นเคี่ยว แรงพลัง จากหลืบใจ
และแล้ว เส้นสายรุ้ง ก็ยาวสูง เกินเดินไหว
เจ้าชาย ล้มสิ้นใจ กับรักที่ ไม่เป็นจริง
...
บนสุด แห่งเส้นทาง สีดำจาง ห้องเจ้าหญิง
จมลึก ตกลงดิ่ง ห้วงรอคอย ตลอดกาล
....
เป็นบทกาพยานี 11 ที่ทำส่ง อาจารย์ค่ะ..
แน่นอนว่าโครงเรื่องมาจาก กาลครั้งหนึ่งความรัก
..แหม..แต่งให้เป็นเรื่องเป็นราวเนี่ย ยากกว่าแต่งสั้นๆเป็นบทๆมากมายจริงๆนะคะ..
..อาจจะดู เผาๆไปบ้าง (เพราะไอ่วันที่แต่งน่ะ..วันก่อนเดธไลน์วันเดียว = =)
ถ้าปิดเทอร์มมีการบ้านที่ไม่อยากเผาทิ้ง ก็รีบทำโดยไวนะพี่น้อง ...
...
edit @ 13 Nov 2007 22:57:55 by Lunatic
เลือกเรื่องได้เหมาะจังนะคะ
#1 By Menamarea on 2007-11-15 18:27