ทะเลในแก้วนม

posted on 04 Jun 2011 01:01 by yukiannu in poetry
 
วิญญาญของฉันพร่องไป
 
เหมือนแก้วนมที่เด็กชายหรือเด็กหญิงน้อยๆดื่มไม่หมด
 
โดยไม่รู้ว่าส่วนที่ขาดไปนั้น
 
คือนมที่ยังเหลืออยู่
 
หรือนมที่ถูกดื่มไป
 
ฉันไม่รู้เลย
 
---
 
ทะเลในแก้วนมของฉันพัดระลอกคลื่นเข้าหาขอบแก้ว
 
ทะเลสีขาว .. สีขาวที่บดบังก้นบึ้งของแก้ว
 
บางครั้งผิวหน้าของผืนนมก็เรียบนิ่งและตึงราวกับผ้าปูที่นอน
 
บางครั้งก็แปรปรวนด้วยลมที่ส่งเสียงเหงาหงอย โหยหา .. จนทะเลของฉันต้องร้องไห้
 
ร้องไห้เป็นคลื่น .. คลื่นที่ดันเข้าหาขอบแก้ววงกลม
 
คลื่นน้ำนมที่สะท้อนกลับเข้าสู่ตรงกลาง
 
เพราะไม่ว่าทะเลจะเสียใจแค่ไหน
 
น้ำนมก็ไม่เคยกระฉอกออกนอกแก้ว
 
ส่วนที่พร่องไม่เคยขาด
 
และไม่เคยเต็ม ..
 
---
 
เรือของเธอแล่นเข้ามาในอ่าว
 
เรือสีขาวเช่นเดียวกับทะเล
 
แหวกคลื่นรสละมุนจนฟุ้งกระจาย
 
ซัดซ่าพ้นขอบแก้ว
 
หยดลงบนโต๊ะไม้สีเก่า
 
เด็กชายหรือเด็กหญิงน้อยๆ จากไปแล้วจากแก้วนม
 
เรือผ่านไป
 
ตะโกนถามก่อนจะลับความไกลที่สุดตา
 
เดี๋ยวก่อนเถอะนะเธอ
 
เธอที่ทำให้ฉันวูบไหว จนเปลี่ยนไปและไม่อาจเหมือนเดิม
 
ก่อนที่เธอจะจากไป ไม่กลับมาพร้อมกับเสียงกระซิบลมสุดท้ายในทะเลของฉัน
 
โปรดบอกฉันทีเถิด
 
ว่าตอนนี้
 
ฉันกำลังพร่องหาย
 
หรือเริ่มเต็ม ?
 
---
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

Hot! Hot!

#2 By kae on 2011-06-06 14:30

กำลังเริ่มต้น
กับทะเลสีขาวผืนใหม่ในแก้วใบเดิมครับ
big smile big smile

#1 By บ้านชาวนา on 2011-06-04 09:59