[Fic] :: ~Pangya Chronos Chronicle~ *chapter 10*
posted on 16 Apr 2007 17:39 by yukiannu in -Pangya-ลมพัดกรรโชกลู่ใบมะพร้าวส่งเสียงคลอไปกับ จังหวะคลื่นที่ซัดกระทบฝั่ง และ เสียงหัวเหล็ก วาดผ่านอากาศ ณ เขตลิเบอร์ร่า หลุม 2 คอร์ส บลู ลากูน
อาเธอร์ ขยับแว่นดำเล็กน้อย ดูเหมือน ฟิลเตอร์โปร่งแสงสีดำ บนกรอบแว่นจะทำให้การกะระยะถึงหลุมของเขา ดีขึ้นกระมัง
กระแสลมยังคงพัดแรงไปทางตะวันออก เซซิเลียใช้สูตรบางอย่างซึ่งเรียนมาจากพวก มาชิว่า คำนวนแรงลมและมุมองศาของลมที่ทำกับ แกนสมมุติ
"86 องศา แรงลม 8 เมตร/ชั่วโมง ช่วงประมาณพัดลูกนกปลิวได้เป็นห้วงๆสินะ"
เกณฑ์ด้านหลังดูจะไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไหร่สำหรับผู้ที่เพิ่งมาจากโลก แต่ดูเหมือนลูกนกที่น่จะลอยตามลมได้จริงๆเพราะตลอดระยะเวลาที่ ฮานะและนูริยืนรอ อาเธอร์ตีช็อตของเค้า มี นกตัวกลมเหมือนลูกโป่ง ลอยลิ่วตามแรงลม จนหายไปลับตา
' แก๊ง '
ลุงอ้วน วาดไม้กระทบลูก มันเอียงออกซ้ายเล็กน้อย รวมกับระยะที่เค้ากะไปทางซ็ยเพื่อเผื่อแรงลมที่พัดไปทางขวา มันคงจะออกซ้ายมากไป
อาจจะเพราะขณะที่ตี สายตาของเค้าจับจ้องที่เจ้านกอ้วนตัวนั้นไม่หยุด
"เอาอีกแล้วรึ คุณหนูอาริน"
อาเธอร์รำพึงเบาๆ ดูท่าจะไม่ใส่ใจกับเจ้านกตัวนั้นมากนัก ราวกับเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นปกติ
" ฮา โตะ~~~~!! รอด้วย~~~~~!! "
เสียงหนึ่งไล่หลังเจ้านกอ้วนมา ฟังจากชื่อ คงพอเดาได้ว่ามันเป็นนกพิราบ แต่ท่าทางของมันที่ หลับตาพริ้มนอนหลับท่าทางสบาย ดูมันเหมือน เพนกวินมากกว่า
ทุกคนเบือนหน้าจากหลุม ขึ้นมองสิ่งที่ไล่นกอ้วน ฮาโตะนั่นมา
"เฮ้ย....."
นูริรำพึงเบาๆ จริงๆเค้าก็อยากตะโกนให้ลั่น แต่เสียงกลับไม่ออกมา
ภาพตรงหน้าคือเด็กสาวผมสีน้ำเงินสด ในชุด เดรสสีฟ้าขาว ซึ่งเป็นเครื่องแบบ ของ วิซ วิซ เธอ เหาะตามนกพิราบของเธอไปอย่างร้อนรน คงเพราะ ได้เวลาเรียนคาบต่อไปแล้วกระมัง
ใช่...เธอเหาะตามมันไป....บนไม้กวาดของเธอ
แม้จะสวยราวนางฟ้าแต่ไม้กวาดนั่นบ่งบอกว่าเธอเป็นแม่มด ก่อนที่สาวน้อยจะเหาะเลยพวกเค้าไป เธอ หันมาเห็น อาเธอร์ และเซซิเลียพอดี ดังนั้น ไม้กวาดจึงชลอความเร็วจนเกือบหยุด มันกระทันหันเสียจน คนขี่เกือบร่วงตกน้ำ
เธอก้มหัวเล็กน้อย และยิ้มให้ เป็นการทักทาย เซซิเลียปัดมือไปทางที่ ฮาโตะปลิวไปเป็นสัญญาญว่า ไล่ตามไปเถอะ ขณะที่ อาเธอร์โบกไม้โบกมือจนหัวไม้เกือบเหวี่ยงเข้าฟาด คนรอบข้าง ดูเหมือนเค้าจะสนใจหน้าอกคัพ F ของเธอเสียมากกว่า
"เฮ้~~~!! อารินจาง~~~~~~"
ก่อนที่ลุงอ้วนจะได้พูดอะไรมากกว่านั้น อารินก็ กำด้ามไม้กวาดแน่น แล้วก็พุ่งไปด้วยความเร็วพอๆกับรถแข่งฟอมูล่า วัน
"อะไรครับนั่น"
เด็กหนุ่มถาม เซซิเลีย ดูเหมือนเธอจะไม่มีวันได้ฟังคำถามแบบนี้จากฮานะ เพราะขณะที่นูริกำลังพิศวง งง งวย เด็กสาวก็ทำตาเป็นประกาย และปล่อยใจฝันไปเรียบร้อยแล้ว
"นักเรียนที่ วิซ วิซ น่ะ จะว่านักเรียนก็...เรียกว่า มหาปราชญ์ ดีกว่ามั้ง ก็จะจบพรุ่งนี้แล้วนี่นา"
สีหน้าของนูริกลับยิ่งสงสัยมากขึ้นหลังจากฟังคำตอบ
"เอ้อ...เอาเป็นว่าเธอเรียนจบ ชั้นที่เรียกว่า 'มหาปราชญ์' ซึ่ง เป็นผู้เชี่ยวชาญเวทย์มนตร์ทุกแขนงบนเกาะ อธิบายยังงี้เข้าใจมั้ย"
"ดูเธอยังอายุไม่มากเท่าไหร่เลยนะคะ"
ฮานะถามบ้าง แววตาโหยหาต้องการรู้สุดๆ
"รู้สึกว่าจะประมาณ 20 ได้มั้ง เห็นว่าเริ่มเรียน มหาปราชญ์ตั้งแต่10ขวบมั้ง"
"เอ๋~~เท่าที่ฟังมันดูจะเป็นระดับสูงมากๆเลยไม่ใช่เหรอคะ"
"ก็ใช่...ชั้นก็ไม่รู้รายละเอียดหรอกนะ เห็นว่า..."
' ปั ง ย่ า '
ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังคุยกัน นูริก็หวดไม้ แอร์ ไนท์ ลงจุดปังย่าไปแล้ว
เด็กชายเผื่อซ้ายเป็นระยะประมาณ6 หลาจากหลุม ดูจะเป็นระยะที่กำลังดีเพราะลูกตกใกล้หลุมอย่างสวยงาม ระยะที่เหลือ ประมาณ 4.5หลา
"เห็นว่า..."
เซซิเลียหยุด หันไปค้อน นูริที่อยู่ดีๆก็ขัดการบรรยาย รวดเดียวจบตามแบบฉบับของเธอ
"ปกติเค้าเรียนกัน 68 ปีเป็นอย่างต่ำ และก่อนจะเรียนได้ ก็ต้องสำเร็จการศึกษาทุกหน่วยทุกระดับของเกาะนี้ให้หมดด้วย รวมๆแล้วก็กินไป 100 กว่าปีมั้ง"
ฮานะหยุดถาม เท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับวัตถุดิบในการฝันของเธอ เด็กสาวอัจฉริยะ ผู้เรียน ขั้นสูงสุดจบด้วยเวลา 1/10 ของปกติ ซ้ำยัง หน้าตาที่น่ารัก แก้มอมชู เรือนผมสีน้ำเงินสลวย และ หุ่น ราวซุปเปอร์โมเดล...อา...ช่างเพอร์เฟกต์เสียจริง
ระหว่างที่เธอฝันอยู่นั้น เซซิเลียก็ ตีช็อตของเธอ ออกไป เฟดลูกออกซ้ายเล็กน้อยเพื่อตัดลม ดูเหมือนจะได้ผลเป็นที่น่าพอใจอยู่ ลูกตกระหว่างระยะของนูริ และอาเธอร์พอดิบพอดี
"น่าเสียดาย...."
เซซิเลียพูด ขณะสวน กับ ฮานะซึ่งกำลังออกไปตีช็อตของเธอ
"น่าเสียดายที่เธอไม่ลงแข่ง PGT ไม่งั้นตัวเก็ง กคงเป็น มหาปราชญ์ที่อายุน้อยที่สุดคนนี้แหละ"
"ก็สวยสิ"
ทั้ง 3 คนพูดออกมาพร้อมกัน แม้แต่นูริก็ยังฉายแววแห่งความ ตื่นเต้นแห่งชัยชนะในแววตา
หญิงสาวยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
"ก็คิดเหมือนกันนี่นา"
' ปั ง ย่ า '
ฮานะตีช็อตของเธออกไป เผื่อซ้ายมากกว่านูริเล็กน้อย และเก็บเบอร์ดี้ ไปได้อย่างสบายๆเช่นเดียวกับนูริและเซซิเลียในขณะที่อาเธอร์ เก็บพาร์ไปด้วยพัตต์ติ้งที่ไม่สู้ดีนักของเค้า
หลังจากได้ฟังเรื่องของอาริน ความต้องการเอาชนะของเด็กชายก็พุ่งทะลุเป้า นั่นส่งผลให้ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในจิตใต้สำนึก ส่วนลึก
'ปังย่า อะไรนี่ก็สนุกดีเหมือนกันนะ'
ในฐานะ นักกอล์ฟ...คนเล่นปังย่า การได้เล่นกับคนที่เก่งกว่า....
ย่อมสนุกกว่าเสมอ....
edit @ 2007/04/16 18:25:36