Annu's Blog

6 มกราคม 2550..

บนชั้นสูงสุดของโมโนแท้งค์ มีบัลลังค์อยู่...

เป็นเก้าอี้เล้าจ์ สีขาว สลับดำ ลายเขี้ยว สูงระยับ ที่ไม่มีใครเคยเห็นหรือทราบว่ามันมาจากไหน บนปลายยอดของเก้าอี้ เป็นคมมีดปลายแหลม ที่ถูกย้อมด้วยเลือดที่แห้งเปรอะจนดูราวกับเป็นสีดำในขณะที่อีกข้าง เปื้อนบางสิ่งที่ดูเหมือนปูนปลาสเตอร์

ถ้าไม่ใช่ราชาแห่งโมโนทอเรี่ยม..ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์ได้สัมผัสเก้าอี้ตัวนี้..แม้จะเข้ามาใน ห้องบัลลังค์แห่งนี้ก็ยังไม่ได้..ไม่มีกฏห้าม..มันเป็นความรู้สึกของชาวเมืองเบื้องล่าง ผู้หลบซ่อนในพงหญ้า..

..ที่รับรู้ได้ว่าบนนั้นอันตรายและลึกล้ำนัก..

นอกจากราชาแล้วยังมีแมวอีกตัวที่ ก้าวเข้าไปบนห้องชั้น57ได้อย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

เสนาธิการแห่งโมโนทอเรี่ยม..

..พัดพาย..

แกคิดว่าไง...

หืม?

เรื่องที่ลือกันอยู่ตอนนี้...ที่ว่า เวลานั้น ใกล้เข้ามาเรื่อยๆน่ะ..

..ยังไงราชาก็คิดว่าไร้สาระอยู่แล้วนี่..

..ดูจากสิ่งที่เรามี..มันก็คงไม่ไร้สารเท่าไหร่มั้ง..

บ่ายวันนั้นร้อนระอุ..

สัมผัสร้อนๆ และเสียงหริ่งๆ น่ารำคาญดังแว่วได้เป็นระยะ...เป็นสัมผัสที่คุ้นเคย

ถ้ามันจะเกิดขึ้นจริงๆ...แกจะทำยังไง...

ชั้นถามแมวสีทึมที่ยืนติดริมขอบหน้าต่างทอดสายตาไกล มองกลุ่มบ้านลังกระดาษ ที่แทรกตัวอยู่ตามพงหญ้า...อาณาเขตของชั้นตอนนี้แผ่ไปถึงในเมืองนิดหน่อย..นั่นก็ดีเพราะอันตรายจากพาหนะของพวกมนุษย์คงน้อยกว่ามาก

ไม่แน่ว่ามันจะ..เกี่ยว กับเรา..

พัดพายตอบ...น้ำเสียงเฉยเมย..มันเป็นแบบนี้มาแต่เด็กแล้ว...

ถึงไม่เกี่ยว..แกก็คงทำทุกวิถีทางให้มันดำเนินไป...ท่านผู้เฒ่า..ยายของแกเชื่อในสิ่งนั้นมาตลอดชีวิตนี่...

ชั้นพากายสีดำเคลื่อนที่ไปยังหน้าต่างอีกบานถัดจากที่มันยืนอยู่...กระจกบานโตมีรอยร้าวที่ด้านบน..น่าแปลกที่ฝุ่นเกาะที่กระจกน้อยกว่าที่บัลลังค์เสียอีก..

เมื่อมันมาถึง....

....โชคชะตาจะพาเราไป....

เป็นประโยคหนึ่งที่หลุดออกมาจากปากมันเสมอๆ...

ชั้นรู้จักกับพัดพายตั้งแต่ยังเด็กๆสมัยนั้น ท่านผู้เฒ่า ที่เป็นยาย ของมัน คอยดูแลความสงบสุขของโมโนทอเรี่ยม เรา2ตัว และกลุ่มเพื่อนเลยดูเหมือนมีอภิสิทธิ์ในเมืองอยู่ไม่ใช่น้อย..

..มันก็ไม่ดีนักหรอก..

ตอนเราเด็กๆท่านผู้เฒ่าจะเล่าตำนานเรื่องหนึ่งให้พวกเราฟังเสมอๆ...ท่านไม่เล่าเปล่า อุ้งมือนั้นจะสะบัดไปมาอย่างตื้นเต้นทุกครั้ง ในนัยน์ตาฉายแววประทับใจราวกับเด็กๆ

..ท่านเชื่อในตำนานนั้นอย่างสนิทใจ..

...วันที่กิเลสอันคั่งค้าง ทะลุขีด...ผลึกโลกทั้ง 13...พลังหลับแห่งโดโรเธียร์ซ...เรื่องราวของแมว ผู้กำหนดชะตากรรมของโลก...

นั่ทำให้พวกเราพลอยเชื่อไปด้วย...

...............

...พัดพายเป็นแมวฉลาดเป็นกรดมาแต่ไหนแต่ไร...

แค่เดินผ่านโรงเรียนสอนภาษาของพวกมนุษย์ไม่กี่รอบมันก็พูดได้แล้ว..

ตอนที่ชั้นขึ้นเป็นราชาขาว-ดำ มันพูดภาษา แมวได้ 6ภาษา ภาษามนุษย์ 4ภาษา ภาษาสิงโต-เสือ พูดกับสัตว์ป่าทั่วไปได้คล่องปรื๋อ

ไม่เพียงแค่เรื่องภาษา วิทยาการเผ่าพันธุ์ไหนมันก็ทำความเข้าใจได้ไม่ยากเย็น... ไม่น่าแปลกใจเลยที่มันจะได้รับตำแหน่งแมวที่ฉลาดที่สุดในโมโนทอเรี่ยม ในตำแหน่งเสนาธิการแห่งองค์ราชา...

ใช่..ผู้เฒ่าไม่ได้เลือกหลานตัวเองเป็นราชา...

ท่านเลือกชั้น...

พัดพายมันจริงจัง...จริงจังมาก...แต่กลับไม่รู้ว่าวิธีไหนที่จะแก้ปัญหาได้ดีที่สุด...ทั้งๆที่มันเป็นแมวฉลาดขนาดนั้น...แต่กับเรื่องสำคัญๆ...มันไม่เคยตัดสินใจถูกซักครั้ง...แปลกมั้ยล่ะ...

...ผู้เฒ่าหัวเราะร่วนพร้อมกับพูดประโยคนี้ในวันที่ท่านมอบตำแหน่งราชาให้ชั้น....

...ในวันที่ท่านสละตำแหน่ง...

...ในวันที่ท่านจากไปอย่างสงบ...

..........

โลกร้าวรานเหลือ รับรอง

ตรองตริแตกตาย ถ้วนหน้า

ฟ้าจักสั่งสัญลักษณ์ จอมปราชญ์

หากแม้นไม่ฆ่า จักปล่อย วอดวาย

เป็นประโยคหนึ่งที่ชั้นและแกมฟ้าจำได้ติดหู...

ในหนังสือปกรนัมที่ท่านผู้เฒ่าหยิบขึ้นมาอ่านอย่างสนุกสนาน

และตอนนี้...ประโยคนี้ก็ดังแซ่ดไปทั่วลานการค้าโมโนทอเรี่ยมอันปกคลุมด้วยพงหญ้าห่างไกลสายตามนุษย์...ไม่สิ...คงไม่เพียงในโมโนทอเรี่ยม...ตอนนี้ไม่ว่าใครก็ตื่นตระหนกกับเรื่องนี้ทั้งนั้น

แต่ละก้าวที่สัมผัสพื้น...ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงมีแมวสนใจมากกว่านี้ตอนที่ราชาแห่งอาณาจักรลงมาเดินตลาด แต่ตอนนี้..อย่างที่ว่า...ความสนใจถูกเบนไปทางอื่นหมด...

...ชาวบ้านตื่นเต้นกันใหญ่...

ก็เป็นโอกาศพิเศษนี่...ในหนังสือปกรนัมบอกว่าระยะเวลาที่กิเลสจะสะสมจนโลกทนไม่ไหวอย่างน้อยที่สุดก็ตั้ง 1998.28 ปีแล้วนี่นา...

..ตั้งแต่...นอสตราดามุส..นั่นน่ะสิ...หมอนั่นเป็นมนุษย์ที่จิตแรงใช้ได้เลยนะคำนวน ซะแทบจะตรงเป๊ะเลย..เห็นเจ้าหนวดนี่บอกว่า 1999 นี่...

พัดพายรำพึงเบาๆ พร้อมกับหัวเราะคิกคัก กับสภาพชาวบ้านที่เอาแต่เม้าธ์กันให้แซ่ดจนไม่เป็นอันทำมาหากิน

ราชา~~!!

เสียงหนึ่งดังแหวกตลาดมาแต่ไกล จนทุกคนหันกลับไปมองต้นตอของเสียงนั้นคือแมวหนุ่มสีเหลืองอ่อน ซึ่งวิ่งมาด้วยอาการตื่นตระหนกตกใจ

มีอะไร บิเวียม วิ่งทำหน้าแบบนั้นมาไม่สมกับเป็นแกเลยให้ตาย..

เกิดระเบิดที่ เขต5ในเมืองครับ~~

บิเวียมกล่าวลมหายใจปะปนด้วยเสียงหอบ

เรื่องของพวกมนุษย์จะไปสนใจทำไม...

ประชากรของเราบาดเจ็บ และ เสียชีวิตเป็นจำนวนมาก ตอนนี้ เกิดเหตุในกรุงเทพคาดว่าคงทำให้แมวของเราบาดเจ็บมากกว่านี้แน่ๆครับ~~!

ชั้นถอนหายใจเบาๆ..มนุษย์นี่ไม่มีอะไรอย่างอื่นจะทำกันแล้วรึไงนะ

เข้าใจล่ะ...จะไปเดี๋ยวนี้ แกกลับไปเรียกผู้รักษาการประตูหนีไฟตะวันตกมาซัก2-3คน.. คราวนี้เราต้องทำให้มันเด็ดขาดแล้ว..

บิเวียมขมวดคิ้วเล็กๆ

ถึงกับต้องเรียกพวกเรา...

ไปเถอะน่ะ...ชั้นบอกว่าต้องทำให้เด็ดขาดก็ต้องเป็นแบบนั้น...ไอ้พวกสัตว์2ขานั่นมันทำเรื่องมากพอแล้ว..

..เสร็จแล้วรีบไป..ชั้นกับพัดพายจะล่วงหน้าไปก่อนแล้วกัน...

ครับ..

ชั้นชำเลืองหางตาไปทางพัดพาย มันถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะกวาดอุ้งมือเป็นสัญญาญให้พวกชาวบ้านหลบไป

สัญลักษณ์สิบหกสี ขั้นที่1

โบกโบย...

พรมไร้เงา

ฉับพลันร่างของชั้นและแมวสีเทาซีดก็ลอยขึ้นทีละนิด..ทีละนิด...

ทุกคนต่างรู้ว่าถ้าเหยียบไม่โดนจุดที่ปลอดภัยจริงๆ เหล่าคมเย็นยะเยือกนี้สามารถบาดลึกจนเลือดตกได้ง่ายๆ

แต่...เราขี่พรมวิเศษล่องหนนี่มากันตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ...

ขอความเร็วสูงสุดเลย...

ตามประสงค์...ราชา...

..............

กูบอกแล้วใช่มั้ยว่าให้ถือเงินมาคนเดียวห้ามบอกตำรวจ~~!!!!

แกได้เงินไปแล้ว~!ปล่อยตัวประกันออกมาสิ~~!!

บนตึกคูหาปกติตามสลัมชาย3คนพร้อมอาวุธครบมือจับลูกสาวคนเดียวของนักการเมืองระดับบิ๊กคนหนึ่งเรียกค่าไถ่ตั้งแต่ อาทิตย์ก่อน มันยื่นข้อเสนอเป็นเงินสด 15ล้านบาท และก็แน่นอน..ห้ามบอกตำรวจ

ไอ้กระดาษย้อมสีนี่สามารถชักจูงมนุษย์ได้สุดๆเลยนะ..

จะว่าไป..ตรงไหนล่ะระเบิด..

...ยังไม่ทันสิ้นคำแมวเทาดี...

...ก็สมพรปากมัน...

ตูม~~~~~~~~

คนร้ายกดระเบิดแสวงข้างที่ติดตั้งไว้ในกองขยะชุมชนข้างๆนี่อีกลูกแล้วครับ~~~!!

มีใครได้รับบาดเจ็บบ้างรึเปล่า~~!!

มีผู้บาดเจ็บประมาณ20ราย รถพยาบาลกำลังมาครับ~

พวกตำรวจตะโกนกันโหวกเหวก ขณะที่คนร้ายแสดงออกถึงความไม่พอใจเต็มที่ ที่ คู่ค้า พาตำรวจมาด้วย

..อันดับแรกคือระเบิด..

..ใครจะไปรู้ว่าอันดับสองจะเป็นอะไร..ถ้าไม่ใช่ระเบิดอีกลูก..คงเป็นตัวประกัน..

จะรอพวกประตูหนีไฟ...รึจะจัดการเลยล่ะราชา..

แกคิดว่าไง..

พัดพายหรี่ตาลงมองสถานการณ์เบื้องล่างอย่างใจเย็น

ไม่ต้องถึงมือพวกนั้นก็ได้..แกชอบทำอะไรเกินกว่าเหตุอยู่เรื่อย..

ใครจะไปรู้ว่ามันมีกำลังแค่ไหน...แต่เท่าที่ดู..ก็ไม่หนักหนามั้ง...

มันให้คำแนะนำเพียงแค่นั้นก็ถอนหายใจอย่างเนือยๆ...ทำให้ชั้นนึกถึงคำท่านผู้เฒ่าขึ้นมาอย่างประหลาด

แปลว่าเรื่องนี้มันไม่สำคัญสำหรับแกสินะ..

หือ..?

เปล่า..ลงมือเถอะ...ให้เสร็จก่อนพวกนั้นจะมา...